Στα τέλη του 19ου αιώνα, η εργασία στην Ελλάδα θύμιζε αποικίες σκλάβων στον αμερικανικό νότο. Οι εργαζόμενοι δούλευαν χωρίς καθορισμένο ωράριο, εφτά μέρες την εβδομάδα. Δεν υπήρχε διάλειμμα, ασφάλιση, ιατρική περίθαλψη, επιδόματα. Υπήρχαν και ορισμένοι «προνομιούχοι» που είχαν καθορισμένο χρόνο εργασίας. Τα γκαρσόνια δούλευαν 15 ώρες, οι ναυπηγοί 12 έως 14 ώρες, τα τυπογραφεία και τα κλωστοϋφαντουργεία 10 με 12 ώρες και οι πιο «ευνοημένοι» ήταν εμποροϋπάλληλοι που σταματούσαν στις 10 ώρες.
