Ως πότε οι ζωές μας θα καταγράφονται σε στοιχεία εξαθλίωσης;

Τα στοιχεία της έρευνας του  Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων της ΓΣΕΒΕΕ, που παρουσιάστηκαν(αναλυτικά παρακάτω) αποτυπώνουν την εξαθλίωση. Σε πολλές «κατηγορίες» της έρευνας θα βρούμε τον εαυτό μας, τη ζωή μας, τη ζωή της οικογένειας μας. 

Το ερώτημα,όμως, παραμένει: Ως πότε οι ζωές μας θα καταγράφονται σε στοιχεία εξαθλίωσης; Ας τα διαβάσουμε, όπως παρουσιάζονται στην έρευνα. Θα μπορούσε να είναι εντυπωσιακά εάν δεν ήταν «απλά» η καθημερινή ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων στη χώρα.

[Η φωτογραφία του δημοσιεύματος μας είναι το έργο του Νορβηγού ζωγράφου, Έντβαρντ Μουνκ (1863-1944), «Η Κραυγή»]

Σε συνθήκες φτώχειας 3,8 εκατ. Έλληνες -Κόβουν βασικά είδη διατροφής

Την απόλυτη φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας μετά από έξι μνημονιακά χρόνια καταγράφουν δυο έρευνες που είδαν το φως της δημοσιότητας.

Άνθρωποι με κρυμμένα μυστικά - Ένα βίντεο που συγκλονίζει για όσα μπορεί να κρύβονται στη ζωή ενός παιδιού...

Το παιδί - που θα μπορούσε να είναι και Ελληνόπουλο - κάθε πρωί πάει καθυστερημένο στο σχολείο. Γιατί; Ο δάσκαλος δεν ξέρει και ούτε το ρωτάει. Απλά το τιμωρεί κάθε πρωί χτυπώντας του με τη βέργα τα χεράκια. Ώσπου μια μέρα... 

Μπάρμπα Μήτσο έχεις mail

Καμία ανοχή πια για τους "ανάλγητους" εγκληματίες που δεν μπορούν να πληρώσουν τους φόρους και τις υποχρεώσεις. Τσακίστε τους. 
Όπως πάντα βέβαια οι κουκουλοφόροι των κατοχικών δυνάμεων δρουν στα σκοτεινά. Κάποτε ξύπναγες και δεν είχες ζωή, τώρα ξυπνάς και δεν έχεις σπίτι. Αλλά μάλλον το ίδιο είναι περίπου. 

Σε καθημερινή βάση τα δικαστικά τμήματα των εφοριών στέλνουν στις τράπεζες τουλάχιστον 1.200 ηλεκτρονικά κατασχετήρια τραπεζικών λογαριασμών ακόμη και σε όσους χρωστούν στην εφορία μικροποσά.

Οι τράπεζες με το που λάβουν ηλεκτρονικά τα ειδοποιητήρια προχωρούν άμεσα στη δέσμευση των ποσών που βρίσκουν στους τραπεζικούς λογαριασμούς των φορολογούμενων που χρωστούν στο Δημόσιο και στη συνέχεια «σηκώνουν» καταθέσεις που μπορεί να προέρχονται από μισθούς, συντάξεις, ενοίκια, αποταμιεύσεις.
Το εντυπωσιακό, μάλιστα, είναι ότι ο ίδιος ο οφειλέτης βρίσκεται προ εκπλήξεως καθώς δεν γνωρίζει τίποτα για τη διαδικασία, αφού η εφορία δεν του κοινοποιεί την απόφαση της κατάσχεσης. Απλώς το μαθαίνει όταν πάει στην τράπεζα.

Αντί να ξεπεραστεί, βαθαίνει η κρίση

Επιστροφή στις χειρότερες μέρες της κρίσης προμηνύει η εξαμηνιαία αποτύπωση του οικονομικού κλίματος στις μικρές επιχειρήσεις, σύμφωνα με έρευνα της ΓΣΕΒΕΕ, με τις δυσοίωνες προβλέψεις για το 2016 να αφορούν και τις επιχειρήσεις της Κρήτης, με βιοτέχνες και εμπόρους να μετρούν τις πληγές τους.

Η έρευνα δείχνει ότι το:

- 52,2% των επιχειρήσεων θεωρεί ως πολύ πιθανόν το κίνδυνο λουκέτου. Η μείωση των επιχειρήσεων το επόμενο 6μηνο θα είναι 21.00 με τον κίνδυνο απώλειας έως 45.000 θέσεων εργασίας.

- 3 στις 4 επιχειρήσεις δήλωσαν επιδείνωση του δείκτη ρευστότητας.

- Σχεδόν 2 στις 3 επιχειρήσεις διαπίστωσαν και σε αυτό το εξάμηνο μείωσης της ζήτησης και των παραγγελιών.

- 4 στις 10 αδυνατούν να ανταποκριθούν στις ασφαλιστικές και φορολογικές υποχρεώσεις ενώ

- μόλις το 3,4% δηλώνει ότι θα προβεί σε νέες επενδύσεις…

Ύφεση, λουκέτα, ανεργία, αβεβαιότητα και αποεπένδυση συνθέτουν το εφιαλτικό τοπίο στην αγορά με φόντο την οικονομική ασφυξία και την υπερφορολόγηση των επιχειρήσεων.

Συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας αλλά και με τους πολιτικούς αρχηγούς θα επιδιώξει άμεσα ο πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ.
http://www.neakriti.gr/?page=newsdetail&DocID=1309365&srv=127

Για να βλέπουμε ή για να κλαίμε;

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Χτες ήταν η «Παγκόσμια μέρα ευτυχίας». Υπάρχει και τέτοια…
Στην Ευρώπη γιορτάστηκε έτσι:
120 εκατομμύρια φτωχοί,
30 εκατομμύρια άνεργοι,
4,5 εκατομμύρια άστεγοι,
8 ευρωπαϊκές χώρες με 6 από αυτές μέλη της ΕΕ να είναι στον κατάλογο των 15 πρώτων χωρών στον παγκόσμιο δείκτη μιζέριας - υπάρχει και τέτοιος… (πηγή: Bloomberg)
Στην Ελλάδα έτσι:
Από το 2010 ο δείκτης της απόλυτης φτώχειας έχει αυξηθεί  κατά 30 ποσοστιαίες μονάδες,
το 48% των νοικοκυριών ζει κάτω από το όριο της φτώχειας,
το 20,9% αδυνατεί να καλύψει βασικές ανάγκες,
οι – επισήμως καταγεγραμμένοι – άνεργοι ανήλθαν στους 1 εκατομμύριο 81 χιλιάδες,
το 50% όσων συνεχίζουν να εργάζονται αμείβεται στον ιδιωτικό τομέα με 800 ευρώ και κάτω,
1,182 εκατομμύρια συνταξιούχοι ζουν με κάτω από 700 ευρώ,
1 εκατομμύριο εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι από έναν έως και 12 μήνες,
το 68% των Ελλήνων δεν διαθέτει εισόδημα πάνω από το 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος που θεωρείται όριο της επίσημης φτώχειας,
 η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα παγκοσμίως στους ρυθμούς επιδείνωσης του δείκτη μιζέριας για τον λαό της κι αυτό πριν από την εφαρμογή του τρίτου Μνημονίου (στοιχεία: ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, ΟΑΕΔ, σύστημα «Ήλιος», Κομισιόν, Bloomberg).

Στην Αμερική έτσι: 
Με το 95% των κερδών που παράγονται από το «αναπτυξιακό μοντέλο Ομπάμα» να καταλήγουν στο πλουσιότερο 1% του πληθυσμού και από αυτά τα κέρδη το 60% να πηγαίνει στους μεγιστάνες του πλούτου που αποτελούν το μόλις 0,1% του πληθυσμού,
με 55 εκατομμύρια Αμερικανούς να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας εκ των οποίων 15,5 εκατομμύρια είναι παιδιά,
με πάνω από 50 εκατομμύρια Αμερικανούς να μην έχουν ασφάλεια υγείας και με 50 εκατομμύρια ανθρώπους να σιτίζονται με κουπόνια σίτισης,
με το μέσο όρο των εσόδων των ανώτερων εισοδηματικά τάξεων στις ΗΠΑ να είναι κατά 400 φορές μεγαλύτερος από το μέσο όρο των αποδοχών των εργαζόμενων στρωμάτων (αναλυτικότερα: “Καλώς ήρθε το δολάριο”)

Σε όλο τον κόσμο «γιορτάστηκε» έτσι: 
Με περίπου 748 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να εξακολουθούν να μην έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό με συνέπεια -και μόνο εξ αυτού του λόγου - περίπου 1.000 παιδιά να πεθαίνουν κάθε μέρα από διαρροϊκές ασθένειες που συνδέονται με το επισφαλές πόσιμο νερό, την ανεπαρκή αποχέτευση ή τις κακές συνθήκες υγιεινής.
Με 62 ανθρώπους που κατέχουν τόσο πλούτο όσος ο πλούτος που κατέχει ο μισός πληθυσμός της Γης - περίπου 3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι – να έχουν δει τα πλούτη τους από το 2010 και μετά να αυξάνονται κατά 44% όταν ο πλούτος των φτωχότερων 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων μειώθηκε κατά 41% (στοιχεία: Oxfam, Unicef)
                                                                  ***
    Σήμερα είναι, επίσης, μια ακόμα Παγκόσμια μέρα: Η «Παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού».
    Για το πώς «γιορτάζεται» αυτή η μέρα, αρκεί:
Να δει κανείς το «πρόγραμμα» της Κου Κλουξ Κλαν με το οποίο διεκδικεί την προεδρία των ΗΠΑ ο Τραμπ.
Να ρίξει μια ματιά στο βρικολάκιασμα του φασισμού απ’ άκρη σε άκρη της ΕΕ και στις αποφάσεις της «Αγίας Οικογένειας» των Βρυξελλών για το πώς το προσφυγικό μετατρέπεται σε «παζάρι ψυχών».
Να δει πως τα εργαστήρια των πολυεθνικών από τη μια εξοπλίζουν τους ISIS και από την άλλη εξάγουν την «δημοκρατία» των πολέμων, της φτώχειας, της εκμετάλλευσης, της ξενοφοβίας.
Να δει τις εικόνες των νεκρών παιδιών στο Αιγαίο, τις εικόνες από το Νταχάου της Ειδομένης.
Να ρίξει μια ματιά από τους ναζί που κυβερνούν την Ουκρανία και τους ακροδεξιούς που φυτεύουν συρματοπλέγματα στα σύνορα μέχρι τους μαχαιροβγάλτες της ναζιστικής συμμορίας που κυκλοφορούν ελεύθεροι…

                                                            ***
    Κάναμε, λοιπόν, την καταγραφή. Για να είμαστε, μάλιστα, πιο ήσυχοι με την συνείδησή μας μπορούμε να κλάψουμε κιόλας. Να κλάψουμε; Ας κλάψουμε. Να εξοργιστούμε, ας εξοργιστούμε. Να θρηνήσουμε, ας θρηνήσουμε. Όμως, για να παραφράσουμε τον Βάρναλη, η αλήθεια, παραμένει: Με ευχές,  παρακάλια και κλάματα δεν γλιτώνεις από τα τσακάλια.
    Το ερώτημα, συνεπώς, που ανακύπτει και κάθε φορά επιχειρείται να κρυφτεί κάτω από το χαλί από τους θιασώτες του «δεν αλλάζει τίποτα» και του «δεν υπάρχει εναλλακτική», είναι τούτο: Τι κάνουμε;
    Αν δεν τεθεί, κι αν δεν απαντηθεί αυτό το ερώτημα, τότε όλα, η οργή, η θλίψη, ο θρήνος, ο αποτροπιασμός, η αγανάκτηση θα είναι ένα αδειανό πουκάμισο.
    Χαρακτηριστική περίπτωση το προσφυγικό: Ακόμα κι αυτή η μεγαλειώδης, η συγκλονιστική εκδήλωση αλληλεγγύης του ελληνικού λαού στο δράμα των προσφύγων, θα έχει πέσει τελικά στο κενό.
    Θα αποτελεί ένα παράσημο ανθρωπιάς (το οποίο φυσικά δεν θα πάρουν ποτέ οι ναζί), αλλά ένα παράσημο ανθρωπιάς σε έναν απάνθρωπο κόσμο, και μάλιστα ένα παράσημο πίσω από το οποίο θα προσπαθούν να ξεπλύνουν το αίμα που έχουν στα χέρια τους αυτοί που προκαλούν την απανθρωπιά.  
    Ακούμε επί βδομάδες και μήνες για το πόσο ντροπή, πόσο όνειδος συνιστούν για την κατ’ ευφημισμό «πολιτισμένη Ευρώπη» οι αποφάσεις της. Σωστά.
    Αλλά όλη αυτή η ντροπή, όλο αυτό το όνειδος είναι το αποτέλεσμα, είναι οι συνέπειες. Τα αίτια; Ποια είναι τα αίτια; Θα τα διαπιστώσουμε; Θα τα φωτίσουμε; Κι αν το κάνουμε θα τα φωτίσουμε για να παρακολουθούμε το φαινόμενο ή για να πάρουμε μέτρα ανάσχεσης και ανατροπής του;
    Τα λόγια του Ισπανού φιλοσόφου Ντανιέλ Ινεράριτι στην «El Paίs» αξίζει να προσεχτούν:
«Η αγανάκτηση - έλεγε - παύει να είναι ένα ανώδυνο αστείο που είναι ανίκανο να αλλάξει αφόρητες καταστάσεις, όταν συνοδεύεται από µία λογική ανάλυση του “γιατί”, όταν εντοπίζει ξεκάθαρα τα προβλήματα αντί να αρκείται να ξεφωνίζει τους ενόχους και όταν προτείνει συγκεκριμένο πρόγραμμα δράσης».
    Τα αίτια, λοιπόν. Όμως: Είναι ή δεν είναι ο πόλεμος το αίτιο; Αλλά τι είναι πόλεμος; Δεν είναι η αιματοβαμμένη πολιτική του ιμπεριαλισμού; Και τι είναι ιμπεριαλισμός; Δεν είναι η ισχύς και η εξουσία των πολυεθνικών και των μονοπωλίων που με την μορφή της κρατικής τους οργάνωσης βομβαρδίζουν, όπως κάνει η Γαλλία, όπως κάνει η Ιταλία, όπως κάνουν οι ΗΠΑ, τη Μέση Ανατολή;
    Παραπέρα: Αυτή η κρατική οργάνωση δεν είναι διαπλεγμένη σε μια σειρά διεθνικούς οργανισμούς όπως είναι η ΕΕ, όπως είναι το ΝΑΤΟ; Αλλά αν αυτή είναι η πολιτική της ΕΕ και του ΝΑΤΟ τι ρόλο παίζει η Ελλάδα μέσα σε αυτό το κλαμπ του εγκλήματος; Συμμετέχουμε και «συμμαχούμε» στο όνομα των «εθνικών συμφερόντων», λένε κάποιοι. Μα ποιο εθνικό συμφέρον διασφαλίζεται στην Ειδομένη, στο Αιγαίο, στον Περσικό, στο Αφγανιστάν;
    Για μια ακόμα φορά «εθνικό» βαφτίζεται το πιο ιδιοτελές, το πιο στενό, το πιο αντιπατριωτικό και το πιο απάνθρωπο συμφέρον μιας κάστας που για το δικό της και μόνο για το δικό της συμφέρον έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε ένα νεκροταφείο κοινωνικών δικαιωμάτων για τους Έλληνες και σε ένα στρατόπεδο ψυχών για τους πρόσφυγες.
    Τα αίτια, λοιπόν. Και πως κόντρα στον ραγιαδισμό, κόντρα στη θεωρία του «καθίστε ήσυχα γιατί θα έρθουν χειρότερα», θα ψάξουμε το δρόμο διαφυγής και απόδρασης από όλα αυτά που προκαλούν ντροπή, πόνο, καταστροφή και θάνατο.
    Αυτό είναι το ζήτημα. Αυτό ήταν πάντα. Μόνο που σήμερα, ο φασισμός, ο ρατσισμός, η δυστυχία, η ανέχεια, η κρίση του συστήματος που παράγει μια χούφτα Κροίσους πάνω στις ερήμους της κοινωνικής, φυλετικής, ρατσιστικής και τελικά ταξικής εκμετάλλευσης, καθιστά την αναμέτρηση με τα αίτια του εγκλήματος επιτακτική.
    Τόσο επιτακτική, όπως ακριβώς το έθεσε ο Σαρτρ: Όποιος – έλεγε - δεν χρησιμοποιεί τα μάτια του για να βλέπει, θα είναι πάντα όμηρος να τα χρησιμοποιεί για να κλαίει.

ΤΟ ΛΙΚΝΟ ΤΗΣ ΛΑΣΠΟΥΡΙΑΣ

Της Κατερίνας Δήμα

Αυτό το μωρό δεν ξέρω αν θα καταφέρει να μεγαλώσει ή όχι. Δεν ξέρω αν οι γονείς του ζουν, αν θα ζουν, ή ποιος θα το μεγαλώσει. Σε ποια χώρα κατέληξε ή θα καταλήξει. Αν θα έχει μια ασφαλή ζωή, αν θα πεθάνει από πνευμονία, ανενοβλογιά, αν θα γίνει θύμα τραφικινγκ, παιδικής πορνογραφίας, πορνείας, εμπορίας οργάνων, παιδικής σκλαβιάς.

Σοκάρουν αυτές οι λέξεις δίπλα σε ένα μωρό…

Ακόμα και δίπλα σ’ ένα μωρό μέσα σε ένα χαρτόκουτο όπως αυτό, κι όπως τα γατιά που μόλις γεννηθούν τα βάζουν μέσα και τα στραγγαλίζουν ή τα πετάνε ζωντανά στα σκουπίδια να «ψοφήσουν» εκεί.

Σοκάρουν λες και τα μωρά που τους έχουν συμβεί όλα αυτά έπεσαν από ένα διαστημόπλοιο που τα προσγείωσε κατευθείαν μέσα σε σάπιες συνθήκες, λες και αυτά τα μωρά δεν ήταν ποτέ δίπλα μας, λες και ποτέ δεν είχαμε την ευκαιρία να μην στρέψουμε τα μάτια μας απ’ την άλλη.

Λες και δεν ακούγαμε τις κραυγές τους από τη διπλανή πόρτα, δεν τα είδαμε να τριγυρνάνε μόνα τους τις νύχτες, δεν τα είδαμε βρώμικα και πεινασμένα να τα κλωτσάει μια «αγανακτισμένη» αλλά ακόμα κι αν δεν τα κλωτσήσαμε κι εμείς μαζί της, ακόμα κι αν είπαμε «κρίμα το παιδάκι το καημένο» επιταχύναμε το βήμα γιατί ερχόταν το λεωφορείο – κι έτσι ευτυχώς δεν χρειάστηκε να παραδεχτούμε ούτε στον εαυτό μας το «πού να μπλέκω τώρα». Λες και η μικρή Άννυ δεν φώναζε απελπισμένα κάθε νύχτα, λες και μία στοιχειώδης έγνοια μας για τη ζωή, δεν θα μπορούσε να τα έχει αποτρέψει όλα αυτά.

Αυτό το μωρό δεν ξέρω πώς θα μεγαλώσει. Ξέρω ότι τώρα κοιμάται και ξυπνάει ακούγουντας στη διάρκεια της μέρας κλάματα, φωνές, εντάσεις, αγωνία, και τις νύχτες αναστεναγμούς, βογγητά και ψίθυρους. Απελπισίας. Δεν ξέρω πόσοι πέθαναν δίπλα του, πόσες τελευταίες επιθανάτιες κραυγές αγωνίας άκουσε ως τώρα. Αυτό το μωρό το πιάνουν χέρια βρώμικα, επειδή δεν είχαν πού να πλυθούν, το ακουμπάνε χάμω στο σκουπιδότοπο που ζει και του υπόσχονται με κλάματα ή με κομμένη από την κούραση φωνή, μια καλύτερη ζωή.

Του υπόσχονται ένα μεγαλύτερο χαρτόκουτο, μια φυλακή της ψυχής μέσα στην προσφυγιά, στο ρατσισμό, στην αβεβαιότητα, και αυτό στην καλή περίπτωση.

Του υπόσχονται μια καλύτερη ζωή -να ζήσει δηλαδή περικυκλωμένο από ανθρώπους σαν κι αυτούς που κοιτάνε ετούτη τη φωτογραφία και δεν ιδρώνουν, που συνεχίζουν να μασουλάνε τα πατατάκια που άφησε ο κανακάρης μισοτελειωμένα στο τραπέζι της κουζίνας, που θα θυμίσουν στην κόρη φεύγοντας για το γυμναστήριο να πάρει το κινητό μαζί της μη της τύχει τίποτα μικρό κορίτσι στο δρόμο, που θα της πουν να θυμάται όταν βλέπει σκούρους να περνάει απέναντι και να μην τους κοιτάζει γιατί δεν ξέρεις τι κουμάσια είναι, και που όταν τη φώναξε στο δρόμο εκείνος ο σκουρόχρωμος να της δώσει το τσαντάκι με τα καλλυντικά που της έπεσε και που έμοιαζε με πορτοφόλι «ε, θα τον είδε ο κόσμος και δεν πρόλαβε να το χώσει στην τσέπη!» της είπες που σε κοιτούσε απορημένη γιατί ο σκούρος ψιλοκουρελής, της έδωσε πίσω τα πράγματά της, που μετά εσύ στο σπίτι απολύμανες με οινόπνευμα, μην πάθει καμιά χολέρα.

Αυτό το μωρό, θα διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή πλάι σε ανθρώπους σαν κι εσένα, που πας και ταΐζεις τους Έλληνες σε συσσίτια της εκκλησίας με τα χτεσινά αποφάγια, γιατί αυτοί τα παίρνουν και λένε κι ευχαριστώ, όχι να κάνουν κιόλας και τους καμπόσους με φωνές και αγριάδες και να ζητάνε πράματα και θάματα λες και τους τα χρωστάμε.

Αυτό το σκουρόχρωμο μωρό θα διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή πλάι στον άντρα σου που θα το πάρει στη δουλειά αν είναι αγόρι για χαμάλη, να κουβαλάει καφάσια στην κάβα, 12ωρα κι άμα έχει θα τον πληρώνει, άμα δεν έχει δεν τρέχει και τίποτα, κι αν είναι κορίτσι θα το πάρει ο αδελφός σου στην καφετέρια γκαρσόνα, θα το διατάζει, θα το προσβάλλει θα το ξεθεώνει, κι όταν το χουφτώσει, άμα τολμήσει να πει και κουβέντα η καριόλα αντί να πει κι ευχαριστώ, θα την πετάξει έξω γιατί δεν φτάνει που τους μαζέψαμε όλους εδώ χάμω θα μας μάθει και γράμματα! Όπως η άλλη η μαύρη που πήγε και του’φερε κάτι σωματεία και παπαριές κι ήρθε με το γκόμενο και κουνιότανε, και πήρε κι ο αδελφός σου δυο φουσκωτούς και του ξηγήσανε το όνειρο του μαλάκα, που χάθηκε ο κόσμος να πάει με μια Ελληνίδα, τόσα κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά, με τη μαύρη βρήκε ο άπλυτος, αλλά τον βάλανε κι οι φουσκωτοί κι έφτυσε τρία δόντια κι ησύχασε.

Δεν ξέρω αν αυτό το μωρό θα πάει σχολείο, αν θα βρεθεί κοκαλωμένο από το κρύο, αν θα καταλήξει πρεζάκι στο δρόμο απ’ αυτά που περνάς και γυρνάς το κεφάλι σου με απέχθεια, γιατί δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί σε σένα, ή στο δικό σου το παιδί, γιατί «άλλο εσύ» αυτά συμβαίνουν μόνο στους αλήτες και στους καμένους.

Αυτό το μωρό ότι κι αν απογίνει είναι ο καθρέφτης σου. Εσένα που καμαρώνεις ότι ζεις στο «λίκνο του πολιτισμού». Γιατί αυτός ο αχταρμάς είναι ο πολιτισμός σου έλληνα, ομοφοβικέ, ρατσιστή, που ξιπάζεσαι για τους αρχαίους σου προγόνους και μετά τρέχεις και προσκυνάς κόκαλα και εικόνες, και φιλάς βρωμόχερα που χαϊδεύουν ανήλικα τα βράδια στα μοναστήρια της ορθοδοξίας – της ορθοδοξίας που κατέστρεψε τα αρχαία με τους κασμάδες, με την ίδια μανία που κατέστρεφαν τα μάρμαρα πριν λίγους μήνες οι ISIS στo Iράκ κι εσύ τους κοίταγες στην τηλεόραση κι έλεγες «τους κωλοβάρβαρους».

Αυτό το μωρό ό,τι κι αν απογίνει είναι ο καθρέφτης σου, Ελληνίδα, εσένα που καμαρώνεις ότι ζεις στο «λίκνο του πολιτισμού» και λες το φλιτζάνι στη φιλενάδα σου την ώρα που βάφετε τα μαλλιά η μία της άλλης, γιατί πού λεφτά για κομμωτήριο, κι εκείνη σου λέει τα χαρτιά, κι ύστερα φρεσκοβαμμένες φτιάχνετε τη φανουρόπιτα, και πάτε στολισμένες και σταυροκοπιέστε στο άγιο να σας «φανερώσει» καμιά δουλειά για το παιδί, κι ανάβετε κεριά, και διαβάζετε τα ζώδια, όλα μαζί, ένας πολιτισμένος αχταρμάς, όλα φίρδην μίγδην, μια λασπουριά ψυχής μέσα στο λίκνο σας.

Αυτό που μηρυκάζετε όλοι, ξεδοντιάρηδες μέσα σε μια γρια Ευρώπη που αργοπεθαίνει, που την πνίγει το αίμα από τα εγκλήματα που έκανε αιώνες, που της έχει φτάσει ως το λαιμό, τη σκεπάζει, της ξεβάφει τα ρίμελ απ’τη μούρη, και πέφτουν οι μάσκες και δεν ξέρει από πού να γραπωθεί, εκτός απ’ το φασισμό, για να σώσει το τομάρι της.

Γιατί αυτό είναι το λίκνο σας, «ευρωπαίοι». Ένα χαρτόκουτο για σκουπίδια. Εκεί όπου υποβαθμίσατε την ανθρώπινη ζωή, να βρίσκεται αποκαλώντας την «λαθραία», με την αδιαφορία, την υποταγή, το ξεπούλημα, στον πολιτισμό του τίποτα, που δέχεστε να σας πουλάνε οι παγκόσμιες εξουσίες για ζωή.

kollect