Λυπάμαι, θα στεναχωρήσω τους συναδέλφους μου δημοσιογράφους. Από το πρωί που διάβασα την είδηση για το χαμό του Γιώργου Γεωργιάδη, είχα ένα δίλημμα. Να προσθέσω έναν λαμπρό επικήδειο, μαζί με όλους τους άλλους; Διάσημος, αναγνωρισμένος, έχοντας προσφέρει πολλά στο επάγγελμα της δημοσιογραφίας. “Εξαφανισμένος” όμως τα τελευταία χρόνια. Διαβάζω τους τιμημένους επικήδειους, λόγια θλιμμένα από φίλους και συναδέλφους που πραγματικά τον αγαπούσαν. Και διαβάζω τόσο καλά λόγια παντού, από πολλούς όλους. Για τον δημοσιοφράφο, τον συνάδελφο, τον δημοσιογράφο. Δεν τον γνώριζα καλά, μέσα από το ρεπορτάζ μόνο. Και σίγουρα δεν του άξιζε του Γιώργου η σιωπή των τελευταίων χρόνων. Η εξαφάνισή του. Γιατί όμως; Ήταν η αρρώστεια μόνο. Όχι, όχι και πάλι όχι.
