Αγαπητέ κύριε Νίκο Μπελογιάννη

Της Σοφίας Λαμπίκι    

Ξέρω. Έναν νεκρό δεν τον αποκαλούμε ποτέ «κύριο» αλλά ντρέπομαι να σας αποκαλέσω κάπως αλλιώς, ας πούμε «σύντροφο». 

«Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα»

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

Ήταν 30 Μάρτη 1952. Ήταν Κυριακή.

Κυριακή! Μέρα που κατά της διάρκεια της Κατοχής ακόμα και αυτοί οι Γερμανοί ναζί δεν έκαναν εκτελέσεις…

Πριν ακόμα χαράξει, μέσα στο σκοτάδι, στις 4.12’ τα χαράματα, σαν κοινός δολοφόνος, το κράτος των γερμανοτσολιάδων, αυτών που πλέον είχαν ντυθεί αμερικανοτσολιάδες, το κράτος των μαυραγοριτών, αυτών που έχτιζαν «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο, προχωρούσε στο στυγερό έγκλημα.

Νίκος Μπελογιάννης: «…αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας»

Νίκος Μπελογιάννης: 22 Δεκεμβρίου 1915- 30 Μαρτίου 1952. 

«Ο υπαρχιφύλαξ (σ.σ γράφει ο δημοσιογράφος Γιώργος Κορωναίος, στην εφημερίδα “Προοδευτική Αλλαγή”, στις 31/3/1952), διαταχθείς υπό του διευθυντού του, μετέβη αμέσως εις την πτέρυγαν όπου ευρίσκοντο τα κελιά των 8 μελλοθανάτων και εισήλθεν πρώτον εις το υπ’ αριθμ. 2 απομονωτήριον, εις το οποίο εκρατούντο οι Μπελογιάννης, Λαζαρίδης και Μπάτσης. Πλησιάζει τον Μπελογιάννη.