 |
| Της Ευθυμίας Γιώσα |
Περπατώντας μία από αυτές τις μέρες του Σεπτέμβρη στο Παγκράτι συναντήθηκα με το ακόλουθο σύνθημα, γραμμένο –πού αλλού; – σε κάποιον τοίχο: «Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαι άφραγκος… Το νου σας». Το κατέγραψα στο μυαλό (και στη φωτογραφική) κι όπως το ξανασκεφτόμουν το ταύτιζα όλο και πιο έντονα μ’ εκείνον τον τσεχωφικό μονόλογο, που από μια «βλαβερή» συνήθεια ξεκίνησε και σε μια βλαβερή ζωή κατέληξε. Κι όταν επέστρεψα στο σπίτι μου, βρήκα το κείμενο κι υπογράμμισα νοερά τα επόμενα: «Να τρέξω, να τα παρατήσω όλα και να πάρω των ομματιών μου χωρίς να κοιτάξω πίσω. Πού να πάω; Ούτε με νοιάζει… Αρκεί ν’ απαλλαγώ απ’ αυτή την άθλια, την πρόστυχη και ψεύτικη ζωή που με μασκάρεψε και μ’ έκανε ένα γηραλέο κι αξιοθρήνητο βλάκα, ένα γηραλέο κι αξιοθρήνητο ηλίθιο». Κι αφού τέλειωσα με τη λογοτεχνική ανάγνωση, ξεκίνησα την ειδησεογραφική, αλλά εκείνη δεν μου πήρε πολλή ώρα, γιατί φαίνεται πως αυτός ο Σεπτέμβρης δεν έχει να δώσει πάρα σάπια, ξεραμένα φύλλα.
