Άφησε μια λαμπρή καριέρα για την Κρήτη

Τη στιγμή που χιλιάδες επιστήμονες ξενιτεύονται στο εξωτερικό, ο δρ. Δημήτρης Φανουράκης άφησε στρωμένη δουλειά στην Ολλανδία και τη Γερμανία για να επιστρέψει στην πατρίδα

Μόλις στα 33 του χρόνια και είχε ήδη μια "στρωμένη" δουλειά και μια λαμπρή καριέρα με αδιαμφισβήτητο μέλλον σε πανεπιστημιακά και ερευνητικά ιδρύματα του εξωτερικού. Κι όμως… Ετοίμασε τις βαλίτσες του, άφησε πίσω του τις θέσεις στην Ολλανδία και τη Γερμανία και επέστρεψε εδώ, την ώρα που ολοένα και περισσότεροι επιστήμονες εγκαταλείπουν την Ελλάδα για μια πιο σίγουρη και καλύτερα αμειβόμενη θέση σε μια από αυτές τις χώρες.

Ο δρ Δημήτρης Φανουράκης μιλάει στη "Νέα Κρήτη" σήμερα για τις εμπειρίες του στα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά ιδρύματα του εξωτερικού, ανοίγει την καρδιά του για όλα όσα έζησε επί επτά χρόνια στην Ολλανδία και δύο χρόνια στη Γερμανία, τονίζοντας πως, επιστρέφοντας, βλέπει μεγάλες διαφορές. Ωστόσο, όχι μόνο δεν το μετανιώνει, όπως λέει, αλλά αντίθετα καλεί και τους άλλους επιστήμονες που έφυγαν στο εξωτερικό να έρθουν πίσω και αυτοί, και να προσφέρουν στην Ελλάδα τις πολύτιμες γνώσεις και εμπειρίες τους!

Στο Πανεπιστήμιο Wageningen, στην Ολλανδία (έτος 2006)

Ο Δημήτρης Φανουράκης κατάγεται από τις Μοίρες. Τα παιδικά του χρόνια σε έναν τόπο με θερμοκήπια, με τη Γεωργική Σχολή Μεσαράς, με οικογένειες που ζούσαν αποκλειστικά από την παραγωγή των αγροτικών προϊόντων, τον επηρέασαν καθοριστικά στην απόφασή του να γίνει γεωπόνος.

Η απόφασή του να επιστρέψει στην Κρήτη πάρθηκε από κοινού με τη σύζυγό του Λιάνα Γιαννακάκη. Άφησαν βέβαια πίσω τους τα σίγουρα και επέστρεψαν στην αβεβαιότητα της ελληνικής πραγματικότητας.

Οικογενειακή φωτογραφία κατά τη λήψη του διδακτορικού διπλώματος (έτος 2011). Από δεξιά προς αριστερά, γιαγιά (Στυλιανή Φανουράκη), αδερφή (Μαρία-Στυλιανή Φανουράκη), μητέρα (Αικατερίνη Φανουράκη), πατέρας (Νικόλαος Φανουράκης).

Η επιστροφή

«Μου προσφέρθηκαν μόνιμες θέσεις τόσο στο Πανεπιστήμιο Wageningen (Ολλανδία), όσο και στο Ερευνητικό Ινστιτούτο ForschungszentrumJülich (Γερμανία). Επίσης, είχα μια πολύ καλή πρόταση από το Aarhus University (Δανία), με το οποίο συνεργάζομαι στενά από το 2011. Ωστόσο, επέλεξα να επιστρέψω στην Ελλάδα για οικογενειακούς λόγους», είπε ο δρ. Δημήτρης Φανουράκης, μιλώντας στη "Νέα Κρήτη" χθες.

«Πρέπει όμως να πω ότι μέχρι στιγμής δεν έχω συναντήσει ιδιαίτερες δυσκολίες. Εργάζομαι ως μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Τμήμα Αμπέλου, Λαχανοκομίας, Ανθοκομίας και Φυτοπροστασίας στο Ηράκλειο, του Ελληνικού Γεωργικού Οργανισμού ΔΗΜΗΤΡΑ (πρ. ΕΘΙΑΓΕ). Επίσης διδάσκω τα εργαστήρια της Μετασυλλεκτικής Φυσιολογίας Φυτών και Ανθοκομίας στο ΤΕΙ Κρήτης, ως ωρομίσθιος καθηγητής».

Με τον καθηγητή Φυσιολογίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Δημήτριο Μπουράνη, κατά την ορκωμοσία για το πτυχίο (έτος 2004).

Τεράστιες διαφορές

Όταν ρωτήσαμε τον κ. Φανουράκη για τις διαφορές που υπάρχουν στον αγροτικό τομέα σε Ολλανδία και Ελλάδα, μας απάντησε ως εξής: «Οι Ολλανδοί φημίζονται για τις τουλίπες, για την πατάτα και για τις θερμοκηπιακές καλλιέργειες. Τα θερμοκήπια τι είναι; Αλλάζουμε το περιβάλλον και το κάνουμε ευνοϊκό προς την καλλιέργεια. Επομένως, ο στόχος σε Ελλάδα και Ολλανδία φτιάχνοντας ένα θερμοκήπιο είναι ο ίδιος. Δηλαδή να τροποποιήσουμε, να κάνουμε πιο ευνοϊκό το εξωτερικό κλίμα. Οι Ολλανδοί είναι πρωτοπόροι στην τεχνολογία θερμοκηπίων. Εξάγουν την τεχνογνωσία σε όλο τον κόσμο. Από τη Μεσόγειο μέχρι τη Σαουδική Αραβία».

Στο σημείο αυτό, ο κ. Φανουράκης αναφέρεται σε αριθμητικά παραδείγματα. «Αυτή τη στιγμή η παραγωγή της ντομάτας στην Ελλάδα ανά τετραγωνικό μέτρο το χρόνο είναι 8 με 15 κιλά. Η αντίστοιχη τιμή στην Ολλανδία είναι 75 με 80 κιλά! Αυτό δείχνει την απόσταση που έχουμε από την ολλανδική τεχνογνωσία και δείχνει επίσης το ποσοστό της βελτίωσης που χωράει στις καλλιέργειες που κάνουμε».

Κατά την επίσκεψη στην έκθεση HortiFair, στην Ολλανδία (έτος 2005).

Αλλά εντυπωσιακά είναι και τα στοιχεία για τον κλήρο. Στην Ολλανδία σήμερα ούτε κατακερματισμένο κλήρο έχουν, ούτε μικρό, που και τα δύο αυτά στοιχεία χαρακτηρίζουν την κατάσταση στην Κρήτη και γενικότερα στη χώρα μας.

«Είναι επιχειρηματίες»

Στην Ολλανδία, όπως μας λέει ο κ. Φανουράκης, «οι αγρότες είναι επιχειρηματίες. Έχει γίνει μια μελέτη και έχει γίνει ένας προγραμματισμός στο πού θα διαθέσουν τα προϊόντα τους. Επίσης, στην Ολλανδία "δουλεύει" πάρα πολύ αυτό που είναι της μόδας τώρα, οι Ομάδες Παραγωγών. Ενδεικτικά η Flora Holland, που είναι η μεγαλύτερη ανθαγορά στον κόσμο, δηλαδή έχει έκταση 250 γήπεδα ποδοσφαίρου, είναι ουσιαστικά ένας συνεταιρισμός».

Στα θερμοκήπια η μέθοδος που σχεδόν αποκλειστικά εφαρμόζεται είναι αυτή της υδροπονίας. Γίνεται στο χώρο του θερμοκηπίου παροχή διοξειδίου του άνθρακα. Υπάρχει φωτισμός. Και υπάρχουν και καλλιεργητικές τεχνικές οι οποίες ανά μερικά χρόνια διαφοροποιούνται.

«Εγώ κάθισα 7 χρόνια στην Ολλανδία. Σε αυτά τα χρόνια, η καλλιέργεια της ντομάτας άλλαξε τρεις φορές. Τα τελευταία 20 χρόνια πόσες φορές έχει αλλάξει στην Ελλάδα; Ελάχιστες!».

«Ελάτε πίσω»

«Το εξωτερικό δίνει άλλες δυνατότητες. Πολύ διαφορετικές δυνατότητες. Και πολλά πράγματα μου λείπουν εδώ. Και οι θέσεις και τα ταξίδια και οι υποδομές και η δραστηριότητα», λέει ο κ. Φανουράκης. Και ολοκληρώνοντας αυτή μας τη συζήτηση, στέλνει το δικό του μήνυμα προς τους επιστήμονες που επίσης έχουν φύγει: «Εμείς ανήκουμε εδώ. Αυτή τη χώρα πάντα ήθελα να υπηρετήσω. Και δε φαντάστηκα ποτέ τον εαυτό μου να συνταξιοδοτηθεί έξω. Και είναι πάρα πολύ απαισιόδοξο για την Ελλάδα ότι το πιο μορφωμένο τμήμα του πληθυσμού δουλεύει σε ξένες χώρες και δε δουλεύει στη χώρα μας. Πρέπει να βρούμε τρόπους σταδιακά να τους φέρουμε πίσω».

(ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ - "ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ" - ΤΡΙΤΗ 12 ΜΑΪΟΥ 2015)

Αγώνας για να διατηρηθούν οι ντόπιες ποικιλίες σπόρων

Σπορά, παραγωγή τροφής, αποθήκευση σπόρου και ξανά... σπορά, παραγωγή τροφής και αποθήκευση σπόρου... Για πόσο; Για την επόμενη χρονιά. Για τα επόμενα 4 χρόνια. Για τα επόμενα 8 χρόνια. Αλλά υπάρχει τρόπος να χρησιμοποιηθεί ο ίδιος σπόρος ακόμα και μετά από 20 ή και 30 ολόκληρα χρόνια, αν τον αποθηκεύσουμε στους καταψύκτες μας. Θαύμα της φύσης, δηλαδή, που βοηθάει στη διατροφική μας ανεξαρτησία και φυσικά στη μείωση των εισαγωγών φυτών και σπόρων. Όμως, το θαύμα αυτό γίνεται αποκλειστικά και μόνο με τους ντόπιους σπόρους και όχι με τα υβρίδια που μας πουλούν κάθε χρόνο οι όχι πάνω από περίπου 10 πολυεθνικές σε ολόκληρο τον πλανήτη!

Η "Νέα Κρήτη" κατέγραψε χθες και δημοσιεύει σήμερα πολύ σημαντικά στοιχεία, μέσα από τις δηλώσεις της γεωπόνου Στέλλας Χατζηγεωργίου, που μαζί με τον Μανόλη Βαρδάκη εκπροσωπεί την εναλλακτική κοινότητα "Πελίτι" στο Ηράκλειο, με εθελοντική δουλειά, κάνοντας παραγωγή σπόρων, με τους οποίους στη συνέχεια τροφοδοτούν δωρεάν όσους ενδιαφέρονται, στο δίκτυο που έχουν δημιουργήσει και το οποίο διευρύνεται διαρκώς. Ανάλογα δίκτυα διαθέτει η οργάνωση αλλά και άλλες ομάδες σε ολόκληρη τη χώρα, με τους παραγωγούς να αναλαμβάνουν την υποχρέωση φυτεύοντας τους σπόρους που παρέλαβαν, να προχωρούν και οι ίδιοι στη συνέχεια σε νέα παραγωγή σπόρων (κρατώντας "σπορικά"), τους οποίους και να διακινούν σε ακόμη περισσότερους ανθρώπους.

Η συγκεκριμένη οργάνωση καλλιεργεί τα φυτά για να παράγει τους σπόρους σε ένα χωράφι δύο στρεμμάτων στον Πύργο Μονοφατσίου, που το έχει παραχωρήσει δωρεάν ο Δήμος Αρχανών-Αστερουσίων. Αλλά όπως εξηγεί στην εφημερίδα μας η γεωπόνος του ΕΛΓΟ "Δήμητρα" και εθελόντρια του "Πελίτι" Στέλλα Χατζηγεωργίου, «είναι και άλλες πολλές οι ανάλογες ομάδες-δράσης που ενεργοποιούνται σε αυτή την "ιδέα"».

«Σπόρος ελευθερίας»

Η δραστήρια επιστήμονας κάνει λόγο για «σπόρους ελευθερίας» και εξηγεί το χαρακτηρισμό αυτό λέγοντας: «Αυτοί οι σπόροι έχουν μέσα τους την ελευθερία. Είναι ελευθερία να καλλιεργείς χωρίς να εξαρτάσαι από μια εταιρεία που "πρέπει" να σου δώσει σπόρο για να φυτέψεις. Δεν εξαρτάσαι από άλλη εταιρεία που θα σου δώσει το φυτοφάρμακο. Άλλη εταιρεία που θα σου δώσει το λίπασμα. Γιατί αυτοί από μόνοι τους οι σπόροι έχουν την "πληροφορία" να αντέχουν σε λίγο νερό, σε λίγο ή καθόλου φάρμακο αλλά και σε λίγο ή και καθόλου λίπασμα».

Η Στέλλα Χατζηγεωργίου επισημαίνει στο σημείο αυτό ότι αυτές οι ιδιότητες έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι αυτοί οι σπόροι έχουν "μάθει" να προσαρμόζονται στις εδαφοκλιματικές συνθήκες του τόπου μας, γιατί γεννήθηκαν από τη δική μας φύση πριν από εκατοντάδες χρόνια. Και δεν έχουν ιδιαίτερες απαιτήσεις σε φυτοπροστατευτικά μέσα και νερό για να επιβιώσουν και να μας δώσουν τον καρπό τους, σε αντίθεση με τα υβρίδια. «Μπορείς μόνος σου με την κοπριά, με ένα φυτικό υλικό, να πάρεις μια παραγωγή από αυτούς τους σπόρους».

Στο σημείο αυτό τονίζει ότι αυτοί οι σπόροι βοήθησαν σε πολύ δύσκολους καιρούς τους προγόνους μας να ζήσουν, ενώ προσαρμόστηκαν στις αντίξοες συνθήκες άλλων εποχών, αναπτύσσοντας σταδιακά τις σημερινές τους αντοχές. «Μέσα σε όλα αυτά τα προβλήματα, πρόσφεραν και γεύση και άρωμα και χρώμα στους ανθρώπους. Ταυτόχρονα βοήθησαν στη διατήρηση της βιοποικιλότητας. Υπήρχε όλος αυτός ο πλούτος του φυτικού υλικού. Μπορούμε να πούμε ότι οι σπόροι αυτοί αυτοπροστατεύτηκαν από πολλές ασθένειες και προσβολές, οι οποίες στις μέρες μας έχουν αυξηθεί και έχουν κυριαρχήσει».

Συνεχίζοντας, η κ. Χατζηγεωργίου αναφέρει ότι οι σπόροι που διακινούν οι εταιρείες και η Ελλάδα τους εισάγει είναι σπόροι υβριδίων. «Την πρώτη χρονιά δίνουν παραγωγή. Αν από την πρώτη παραγωγή κρατήσεις σπόρο, την επόμενη χρονιά δε θα έχεις το ίδιο αποτέλεσμα, αλλά θα σου δώσει πολύ μικρότερη παραγωγή, μέχρι που δε θα σου δίνει καθόλου. Και αυτό γίνεται για εμπορικούς λόγους. Και το υβρίδιο υποστηρίζεται πάλι εμπορικά από άλλους παράγοντες. Από συγκεκριμένα λιπάσματα και πάρα πολλά. Και από συγκεκριμένα φυτοφάρμακα. Και μέσα από όλη αυτή την ιστορία προκύπτει πάρα πολύ μεγάλο κέρδος. Αλλά το ερώτημα είναι όλο αυτό το κέρδος πού πάει τελικά»...

Το κέρδος, σύμφωνα με τη Στέλλα Χατζηγεωργίου, πάει στον έμπορο αλλά και σε μόλις δέκα εταιρείες σποροπαραγωγής στον κόσμο, που έχουν εξαγοράσει τις μικρότερες. «Είναι δέκα αυτές που ελέγχουν το μεγαλύτερο ποσοστό των σπόρων. Και αν μας κόψουν την τροφοδοσία οι μεγάλοι παραγωγοί στη χώρα μας, δε θα έχουν σπόρο να καλλιεργήσουν. Και αν δεν καλλιεργήσουν αυτές τις μεγάλες εκτάσεις που χρειάζονται για να υπάρχει παραγωγή για τις ανάγκες στις πόλεις και σε όλη την επικράτεια, θα αντιμετωπίσουμε έλλειψη τροφής»!

Ομάδα Ηρακλείου

Ρωτήσαμε τη Στέλλα Χατζηγεωργίου πού μπορεί να βρει την ομάδα του "Πελίτι" όποιος ενδιαφέρεται να πάρει σπόρους σε τοπικό επίπεδο. «Δουλεύουμε εθελοντικά. Η δυναμική μας είναι περιορισμένη. Δεν είναι όση θα θέλαμε. Εμείς αυτό που έχουμε κάνει προς το παρόν είναι να διαδώσουμε κάποιες ποικιλίες και να περάσουμε στον κόσμο και την άλλη άποψη. Δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε στα σούπερ-μάρκετ. Δεν είναι μόνο οι σπόροι που υπάρχουν στην αγορά. Υπάρχει και η άλλη πλευρά που μπορεί να στηρίξει τον τόπο, που μπορεί να στηρίξει μελλοντικά την ίδια την κοινωνία».

Το πεδίο δράσης της οργάνωσης στην Κρήτη σήμερα δραστηριοποιείται στα λαχανικά, χειμερινά και καλοκαιρινά είδη, κάποια σιτηρά και λίγες ποικιλίες από όσπρια. Η έδρα του "Πελίτι" Ηρακλείου είναι στον Πύργο Μονοφατσίου. «Υπάρχει ένα χωράφι δύο στρεμμάτων το οποίο το καλλιεργούμε και μας το έχει παραχωρήσει δωρεάν ο Δήμος Αρχανών-Αστερουσίων. Από 'κει βγάζουμε σπόρους που δίνουμε στη γιορτή που γίνεται κάθε χρόνο. Και επίσης συνεργαζόμαστε και με άλλους καλλιεργητές, οι οποίοι έχουν σπόρους και μπορούν να διαθέσουν μέσω εμάς σε όσους ενδιαφέρονται».

Χρειάζεται καθοδήγηση

Όμως, υπάρχουν λεπτομέρειες που πρέπει να γνωρίζουν όσοι αποφασίζουν να φυτέψουν ντόπιους σπόρους. Και η ομάδα του "Πελίτι" είναι στη διάθεση του κάθε ενδιαφερόμενου. Για παράδειγμα, σε μια ευρύτερη περιοχή φύτευσης, καλό είναι να μην υπάρχουν υβρίδια. Η μέλισσα και τα άλλα έντομα μπορούν να προκαλέσουν την επιμόλυνση των ντόπιων φυτών, από ομοειδή υβριδιακά φυτά που θα επισκεφτούν πρώτα.

Καταλήγοντας, να αναφέρουμε ότι όποιος ενδιαφέρεται να έρθει σε επικοινωνία με την ομάδα Ηρακλείου του "Πελίτι" θα πρέπει να στείλει το μήνυμα του διαδικτυακά, ή να επισκεφτεί τους ανθρώπους της στην περιοχή του Πύργου. Το "Πελίτι" ξεκίνησε από τον Παναγιώτη Σαϊνατούδη το 1995. Σήμερα η έδρα του είναι στο Μεσοχώρι του δήμου Παρανεστίου και έχει 15 τοπικές ομάδες σε διάφορες περιοχές της χώρας και μία στη Βουλγαρία. Αγκαλιάζει και αγκαλιάζεται από πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Το βασικό του σύνθημα είναι «από χέρι σε χέρι και από γενιά σε γενιά για να μη χάσουμε αύριο αυτά που έχουμε σήμερα».

Αποθήκευση σπόρων: Έως και 30 χρόνια στην κατάψυξη

Πώς, όμως, μπορούμε να διαφυλάξουμε το σπόρο που θα πάρουμε από ένα φυτό για τα επόμενα χρόνια; Η Στέλλα Χατζηγεωργίου τονίζει: «Για να αποθηκεύσουμε στο σπίτι το σπόρο, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι το πιο απλό είναι να κρατάμε τους σπόρους αεροστεγώς κλεισμένους, να μην παίρνουν υγρασία και να μην εκτίθενται σε υψηλή θερμοκρασία.

Για το λόγο αυτό επιλέγουμε το πιο δροσερό μέρος του σπιτιού. Αυτές οι συνθήκες αρκούν, αν έχουμε σκοπό να καλλιεργήσουμε τους σπόρους αυτούς για τα επόμενα δύο χρόνια. Αν όμως θέλουμε να τους κρατήσουμε για περισσότερα χρόνια, μέχρι και περίπου 8, τότε χρειάζεται περισσότερη ψύξη, για παράδειγμα στο ψυγείο. Πάλι κλεισμένους τους σπόρους αεροστεγώς. Και μετά περνάμε στην τράπεζα σπόρων που διατηρούνται πάνω από 20 με 30 χρόνια σε βαθιά κατάψυξη, όμως. Δηλαδή σε βαθμούς από μείον τέσσερις βαθμούς, μέσα στον καταψύκτη μας. Όσο μεγαλύτερη είναι η ψύξη, τόσο περισσότερο διατηρούνται».

(ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ - "Ν.ΚΡΗΤΗ" - ΤΡΙΤΗ 5 ΜΑΪΟΥ 2015)

Η ιστορία ενός γεωπόνου

                      

Αν και ο πιο ένθερμος υποστηρικτής της θεωρίας περί συνταγογράφησης των φυτοφαρμάκων και επιμόρφωσης των αγροτών - που δεν έπαψε να το φωνάζει ούτε στα χρόνια της δεκαετίας του '90 ως απλός υπάλληλος της ΑΤΕ που έβλεπε την κακή χρήση των φυτοπροστατευτικών που υπήρχαν τότε - ο Κωστής Παπαδάκης σήμερα τονίζει κατηγορηματικά, ότι πίσω από τα περίφημα σεμινάρια φυτοφαρμάκων κρύβονται συμφέροντα πολυεθνικών.

Με ηλεκτρικές σκούπες κυνηγούσαν τα κουνούπια στο Γιόφυρο

Πρωτοφανής επιδρομή κουνουπιών έκανε άνω-κάτω την περιοχή του Γιόφυρου. Παρότι οι κάτοικοι είναι συνηθισμένοι στις επελάσεις των συγκεκριμένων εντόμων, όπως μας έλεγαν, αυτό που είδαν το βράδυ της Δευτέρας αποτέλεσε δυσάρεστη έκπληξη γι' αυτούς.

Ολόκληρα σύννεφα από κουνούπια κατέβαιναν από τον ουρανό και στροβιλίζονταν, σχηματίζοντας χοάνες ανάλογα με την πνοή του ανέμου. Οι κάτοικοι στην οδό Ωκεανού δεν μπορούσαν να κρυφτούν πουθενά. Καλά-καλά ούτε μέσα στα σπίτια τους. Ακόμη και στις σήτες των πορτοπαραθύρων τα κουνούπια κολλούσαν σαν κουρτίνα. Μέχρι και ηλεκτρικές σκούπες επιστρατεύτηκαν για το διωγμό τους. Την ίδια ώρα, ό,τι αντικουνουπικά υπήρχαν καταναλώθηκαν μέσα σε ελάχιστη ώρα.


Σύννεφα από σκνίπες

Το φαινόμενο ξεκίνησε, όπως αναφέρει ο κ. Γιώργος Βασσάλος, λίγο μετά τις 6 προχθές το απόγευμα, όταν άρχισε να σουρουπώνει. Όλοι οι κάτοικοι της οδού Ωκεανού παρακολουθούσαν έκπληκτοι τα σύννεφα των κουνουπιών να κατεβαίνουν από ψηλά, τα οποία, όπως έλεγαν, εκτός του ότι ήταν πάρα πολλά, ήταν και τεράστια. Μέχρι και τις 10 το βράδυ πολλά από αυτά βρίσκονταν ακόμη πάνω σε αυτοκίνητα, όπως διαπιστώσαμε κι εμείς, μετά τα τηλεφωνήματα που δεχτήκαμε για να καλύψουμε το ρεπορτάζ. «Είχαν κατακλύσει όλες τις οροφές των αυτοκινήτων, αλλά και τις σήτες των σπιτιών. Η κατάσταση δεν παλευόταν», ανέφερε ο κ. Βαγγέλης Νιπυράκης. «Τέτοιο σκηνικό δεν έχουμε ξαναδεί και μάλιστα τόσο νωρίς χρονικά», τόνισε ο κ. Δημήτρης Τερζάκης. Από την πλευρά του ο κ. Γιώργος Μόκας σημείωσε πως υπάρχουν και πολλά παιδιά στη γειτονιά, μαζί και τα δικά του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, καθώς είναι τα τσιμπήματά τους, όπως είπε, πολύ επικίνδυνα.


Απερίγραπτη κατάσταση

«Όλη η ευρύτερη περιοχή γέμισε από κουνούπια. Είναι απερίγραπτη η κατάσταση που ζούμε τις τελευταίες ημέρες και ακόμη δεν ήρθε καλοκαίρι. Επιτέλους, θα πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα, καθώς κινδυνεύουμε κι εμείς και οι οικογένειές μας, πόσω μάλλον τα μικρά παιδιά. Να γίνουν ψεκασμοί μήπως και εκλείψει το φαινόμενο. Δεν μπορούμε να καθίσουμε ούτε μέσα στα σπίτια μας. Θα πάθουμε ελονοσία με τόσα κουνούπια», σημείωσε ο κ. Βασσάλος, φανερά δυσαρεστημένος με την κατάσταση.


Εργολαβία

«Είναι θέμα ημερών να ξεκινήσει η καινούργια εργολαβία», τόνισε μιλώντας στη "Ν.Κ." ο αντιπεριφερειάρχης κ. Ευριπίδης Κουκιαδάκης, αναφέροντας πως μέχρι τέλη του περασμένου Φεβρουαρίου γίνονταν ψεκασμοί από την παλιά εργολαβία. Ο ίδιος κατέστησε σαφές πως το Ηράκλειο αποτελεί μέχρι στιγμής τη μοναδική περιοχή ανά την Ελλάδα που έχει πάρει για φέτος εργολαβία.


Αιτία του κακού

«Στάσιμα και βρόμικα νερά». Αυτοί οι δύο παράγοντες κάνουν τα κουνούπια και τις σκνίπες να "τρίβουν τα χέρια τους". Την επισήμανση αυτή, έκανε προς τη "Ν. Κρήτη" σε πρόσφατο δημοσίευμά μας ο πρόεδρος του Παραρτήματος Κρήτης του ΓΕΩΤΕΕ Αλέκος Στεφανάκης, ξεκαθαρίζοντας ότι «γεννούν τα αβγά τους σε νερά, εκεί που υπάρχει υγρό περιβάλλον και υπάρχει φαγητό, δηλαδή πρωτεΐνη. Κοπριά ή λύματα για να πολλαπλασιαστούν και να αυξηθούν και να αρχίσουν την επίθεση. Τα κουνούπια για να μας τσιμπάνε, οι σκνίπες για να μεταφέρουν προβλήματα στα ζώα και τους ανθρώπους και πάει λέγοντας».

Στο ερώτημά μας αν σε χώρους εσταυλισμού ζώων ένα ασβέστωμα θα βοηθούσε στην προληπτική αντιμετώπιση του προβλήματος, ο ίδιος αναφέρει ότι με το ασβέστωμα επιτυγχάνουμε και τη μείωση της υγρασίας και την απολύμανση του χώρου μας. Υπάρχουν όμως και εντομοκτόνα που θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε στους χώρους όπου βρίσκεται στάσιμο υγρό, πριν φτάσουμε να γίνει η κατάσταση δύσκολη.


Συστάσεις: «Να εφαρμόζετε κατά γράμμα τις επίσημες οδηγίες του ΚΕΕΛΠΝΟ»

Από την πλευρά του, ο γνωστός υγιεινολόγος, επόπτης Δημόσιας Υγείας της Περιφέρειας Κρήτης και αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Εποπτών Δημόσιας Υγείας Αντώνης Παπαδάκης καλεί τους πολίτες να εφαρμόζουν κατά γράμμα τις επίσημες οδηγίες του ΚΕΕΛΠΝΟ.

«Με την εφαρμογή αυτών των οδηγιών μπορούμε να προστατευτούμε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Έτσι, για παράδειγμα, θα πρέπει να δείχνουμε προσοχή στα εξής σημεία, τόσο για τα κουνούπια όσο και για τις σκνίπες: ρέματα και ανοιχτά κανάλια, αποχετεύσεις όμβριων υδάτων, ανοικτά κανάλια διοχέτευσης λυμάτων, δοχεία μεταφοράς ή φύλαξης νερού, πισίνες που δε συντηρούνται». Επίσης, όπως εξηγεί ο Αντώνης Παπαδάκης, «σιντριβάνια, διακοσμητικές λιμνούλες, διαρροές από αρδευτικά συστήματα, δοχεία με μεγάλο άνοιγμα (καροτσάκια, λεκάνες πλυσίματος, βάρκες, βαρέλια). Δοχεία με στενό άνοιγμα (ανθοδοχεία, βάζα, κονσερβοκούτια, μπουκάλια κ.λπ.), αντικείμενα που συγκρατούν νερό (πιατάκια γλαστρών, υδρορροές, σωλήνες κ.λπ.). Παλιά ελαστικά αυτοκινήτων. Φυσικές κοιλότητες δένδρων, ποτίστρες ζώων και πηγάδια».

Τώρα, σε ό,τι αφορά τα ενδεδειγμένα και προτεινόμενα μέτρα με στόχο τον περιορισμό ανάπτυξης των εστιών, αυτά είναι: Αποστράγγιση ή επιχωμάτωση κοιλοτήτων του εδάφους, καθαρισμός των εστιών αυτών από τη βλάστηση, ώστε να υπάρχει συνεχής ροή του νερού (κανάλια, ρυάκια), καταστροφή, απομάκρυνση ή κάλυψη των μικρών εστιών και χρήση διαφόρων σκευασμάτων για βιολογική και χημική καταπολέμηση.

(ΙΩΑΝΝΑ ΒΛΑΧΑΚΗ - ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ - "ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ" ΤΡΙΤΗ 28 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015)

Σε ανακλήσεις προϊόντων, προχώρησε ο ΕΦΕΤ

Για τη διακίνηση πλαστικής κουτάλας και παιδικού πλαστικού μπολ ενημερώθηκε ο ΕΦΕΤ, μέσω του Συστήματος Έγκαιρης Προειδοποίησης για τα Τρόφιμα και τις Ζωοτροφές (RASFF).

Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, ο ΕΦΕΤ ενημερώθηκε για τη διακίνηση προϊόντος, "Kουτάλα με τρύπες", στο οποίο διαπιστώθηκε η μετανάστευση πρωτοταγών αρωματικών αμινών σε ποσότητα που υπερβαίνει τα νομοθετημένα όρια για τη χρήση του σε επαφή με τρόφιμα.

Πρόκειται για το προϊόν με εμπορική ονομασία "Bosfor HOUSEWARE", προέλευσης Τουρκίας, με αριθμό παρτίδας Lot: 28062014 και αριθμό γραμμοκώδικα 8693395006331. Επίσης, στη συσκευασία αναγράφεται ο κωδικός BSF633.

Επιπλέον, η Περιφερειακή Διεύθυνση Αττικής του ΕΦΕΤ, στο πλαίσιο διερεύνησης καταγγελίας, προέβη σε έλεγχο παιδικού πλαστικού μπολ, το οποίο διαπιστώθηκε, μέσω εργαστηριακών δοκιμών από το Γενικό Χημείο του Κράτους ότι δεν πληροί τους όρους για τη χρήση που προορίζεται, με επιπτώσεις στην ασφάλεια των τροφίμων, διότι κατά τη δοκιμή μετανάστευσης σε προσομοιωτές τροφίμων παρατηρήθηκαν αποκολλήσεις της πλαστικής διακοσμητικής επίστρωσης τόσο στο εσωτερικό (βυθό) όσο και στο χείλος του μπολ.

Συγκεκριμένα, πρόκειται για το παιδικό μπολ, με την εμπορική ονομασία "Μπολ πλαστικό ζούγκλα" και αριθμό παρτίδας Lot NO:RA 1401 - 04.

Τα συγκεκριμένα προϊόντα διακινήθηκαν από την ελληνική εταιρεία "JUMBO S.A.".

Ο ΕΦΕΤ απαίτησε από την επιχείρηση την άμεση ανάκληση/απόσυρση των εν λόγω προϊόντων και ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη οι σχετικοί έλεγχοι. Παράλληλα, καλεί τους καταναλωτές οι οποίοι έχουν προμηθευτεί τα ανωτέρω προϊόντα να μην τα χρησιμοποιήσουν.

Ο ΕΦΕΤ ενημερώθηκε μέσω του Συστήματος Έγκαιρης Προειδοποίησης για τα Τρόφιμα και τις Ζωοτροφές (RASFF) σχετικά με τη διακίνηση προϊόντος "σάλτσα με μανιτάρια" ιταλικής προέλευσης, στην πρώτη ύλη του οποίου ανιχνεύτηκε η παρουσία γλουτένης, αλλεργιογόνο συστατικό, που δεν αναφέρεται στην ετικέτα του προϊόντος".

Πρόκειται για το προϊόν με εμπορική ονομασία "Biffi Σάλτσα Με Μανιτάρια" σε συσκευασία των 200g, ανεξαρτήτως παρτίδας, το οποίο διακινήθηκε από την ελληνική επιχείρηση "ΑΒ Βασιλόπουλος".

Ο ΕΦΕΤ απαίτησε από την εν λόγω επιχείρηση την άμεση ανάκληση/απόσυρση του συγκεκριμένου προϊόντος και ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη οι σχετικοί έλεγχοι. Παράληλα, καλεί τους καταναλωτές, οι οποίοι έχουν προμηθευτεί το συγκεκριμένο προϊόν και είναι αλλεργικοί στη γλουτένη να μην το καταναλώσουν.

Τέλος, ο ΕΦΕΤ, στο πλαίσιο της εθνικής και ενωσιακής νομοθεσίας, ενημερώθηκε από την εταιρεία "ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΕ" σχετικά με την ανάκληση προϊόντος "Καρύδα Τριμμένη" στην πρώτη ύλη του οποίου ανιχνεύτηκε ο παθογόνος μικροοργανισμός Salmonella spp.

Πρόκειται για το προϊόν με εμπορική ονομασία "Καρύδα Τριμμένη CRF", προέλευσης Ινδίας, σε συσκευασία 200g, με αριθμούς παρτίδας L151209 και L151212, που παρασκευάζεται για λογαριασμό της εταιρείας "ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΕ".

Οι έλεγχοι από πλευράς ΕΦΕΤ είναι σε εξέλιξη και καλούνται οι καταναλωτές, οι οποίοι έχουν προμηθευτεί το ανωτέρω προϊόν να μην το καταναλώσουν.

(ΠΗΓΗ "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ")

Έρευνα: Τα αγροτικά προϊόντα "τρέχουν" τις εξαγωγές

Τα αγροτικά προϊόντα - παρά τη σταδιακή μείωση της παραγωγής στην Κρήτη και την υπόλοιπη Ελλάδα - ήταν κατά το 2014 τα προϊόντα εκείνα τα οποία έφεραν στο νησί μας περίπου το 50% του συνολικού συναλλάγματος από τις εξαγωγές όλων των κρητικών προϊόντων. Κι αυτό είναι το βασικό και ελπιδοφόρο συμπέρασμα του Συνδέσμου Εξαγωγέων Κρήτης, που έχει στοιχεία τα οποία δείχνουν ότι πράγματι η κρίση της οικονομίας έπληξε και τις εξαγωγές, αλλά η φθίνουσα πορεία δεν μπόρεσε να ανατρέψει τη δυναμικότητα του αγροτοκτηνοτροφικού τομέα, που συνεχίζει να τροφοδοτεί τις επιχειρήσεις με τα προϊόντα εκείνα τα οποία στη συνέχεια καταλήγουν στο τραπέζι των Ευρωπαίων, όπως των Γερμανών και τους Ιταλών που είναι... οι καλύτεροι πελάτες μας!

Η "Νέα Κρήτη" δημοσιεύει σήμερα ενδιαφέροντα στοιχεία αλλά και απόψεις, που συμφωνούν ως προς το βασικό συμπέρασμα της ανάγκης μας ως Κρήτη, αλλά και ως λαός, να συνεχίσουμε να παράγουμε προϊόντα, να αυξήσουμε την παραγωγή τους και κατά συνέπεια να καλύπτουμε τις δικές μας ανάγκες και να κάνουμε και εξαγωγές.

Όπως λέει χαρακτηριστικά στην εφημερίδα ο πρόεδρος του Συνδέσμου Εξαγωγέων Κρήτης Άλκης Καλαμπόκης, «το 2013 ήταν καλύτερη χρονιά από το 2014. Ενώ στο 2014 που το παρακολουθούσαμε μήνα-μήνα, στο πρώτο εξάμηνο οι εξαγωγές μας είχαν μία πτώση 11%. Και το ότι έκλεισε στο 4,28% αυτή η μείωση πρόκειται για ένα πολύ καλό ποσοστό, αν αναλογιστούμε ότι οι πρώτοι μήνες του 2014 είναι οι εξαγωγές του ελαιολάδου της σοδειάς του 2013. Μιας χρονιάς δηλαδή που, όπως όλοι θυμόμαστε, ήταν καταστροφική ως προς το ύψος της παραγόμενης ποσότητας τόσο στην Κρήτη όσο και σε ολόκληρη τη χώρα».

Το 2014 τα έσοδα από τις εξαγωγές των προϊόντων της Κρήτης (βιομηχανικών, βιοτεχνικών και αγροτικών) ανήλθαν στα 536 εκατομμύρια ευρώ, από 560 εκατομμύρια ευρώ το 2013. Επομένως υπήρξε μια απώλεια της τάξεως των 24 εκατομμυρίων ευρώ. «Το κομμάτι των εξαγωγών είναι ένα σημαντικό ανάχωμα στην κρίση. Και όπως βλέπετε και τη διαστρωμάτωση των προϊόντων, το 50% αυτών προέρχεται από τον κλάδο των τροφίμων και των ποτών. Μετά έρχονται τα πλαστικά και τα χημικά που είχαν αύξηση εξαγωγών και το υπόλοιπο μοιράζεται σε διάφορους κλάδους», λέει χαρακτηριστικά στην εφημερίδα μας ο πρόεδρος του Συνδέσμου Εξαγωγέων Κρήτης.

«Είναι προφανώς παράγοντας ανάπτυξης και ευημερίας αυτός των εξαγωγών, γιατί απορροφά το μεγαλύτερο μέρος της αγροτικής παραγωγής, ανεξάρτητα από τη χύμα ή την τυποποιημένη μορφή. Και από τις εξαγωγές έχουμε περίπου μισό δισ. ευρώ στην Κρήτη, ενισχύοντας την τοπική οικονομία. Θεωρώ ότι δεν είναι το νούμερο που μας αναλογεί. Θα μπορούσε να ήταν ακόμη καλύτερο, αλλά πρέπει από τα λάθη και τις κακές εμπειρίες του παρελθόντος να μάθουμε... Η κρίση ήταν μια ευκαιρία για να μάθουμε, αλλά δε βάλαμε το μυαλό που έπρεπε», τονίζει ο Άλκης Καλαμπόκης.

«Είμαστε εφησυχασμένοι»

Ως ένδειξη εφησυχασμού στην κρίση και όχι προσπαθειών για ένα καλύτερο παραγωγικό και εξαγωγικό αποτέλεσμα χαρακτηρίζει ο πρόεδρος του Συνδέσμου Εξαγωγέων Κρήτης το γεγονός ότι «κάνουμε εξαγωγές σε χύμα μορφή στο 75% του ελαιολάδου μας και μόνο στο 25% κάνουμε τυποποίηση». Και όπως λέει παρακάτω, «το 25% τυποποιημένο είναι πολύ καλύτερο από το 5% που ήταν πριν από δέκα χρόνια. Όμως, μπροστά μας, εξακολουθούμε να βλέπουμε το 75%. Άρα έχει δρόμο ακόμη η εξαγωγή. Απλά θα πρέπει να έχουμε μια άποψη της παγκόσμιας αγοράς. Δεν είναι η γειτονιά μας. Είναι η παγκόσμια αγορά. Όπου οι διατροφικές ανάγκες είναι ποικίλες και διαφορετικές.
Πρέπει να σεβόμαστε τον πολιτισμό και τις συνήθειες που έχουν τα άλλα κράτη και να προσπαθούμε να βρούμε εκείνους τους μηχανισμούς ώστε να κάνουμε βατά τα προϊόντα μας σε αυτούς. Και όχι με τις απλουστευμένες λογικές "η Κίνα θα αγοράσει το λάδι της Κρήτης". Η Κίνα έχει έναν πλούσιο διατροφικό πολιτισμό που είναι πολύ ισχυρός και διαχρονικός. Μπορούμε, όμως, με άλλους τρόπους να διεισδύσουμε σιγά-σιγά».

Οι χώρες

Στο μεταξύ, τα στοιχεία του Συνδέσμου Εξαγωγέων Κρήτης δείχνουν ότι το μεγαλύτερο μέρος των κρητικών προϊόντων εισάγεται από τους Γερμανούς. Πρόκειται για το 41%. Ακολουθούν η Ιταλία το 19%, η Βουλγαρία το 6%, η Αυστρία το 4%, η Τσεχία το 4%, το Ηνωμένο Βασίλειο το 4%, η Κύπρος το 3%, οι ΗΠΑ το 2%, οι Κάτω Χώρες (δηλαδή Βέλγιο-Ολλανδία-Λουξεμβούργο) το 2%, η Ισπανία το 2% και οι λοιπές χώρες (μεταξύ των οποίων και η... Κίνα) το 13%.

«Στηρίξτε μας»

Σχολιάζοντας τη δυναμικότητα αυτή του πρωτογενούς τομέα της Κρήτης, παρά τις πολύ μεγάλες μειώσεις της παραγωγής από χρόνο σε χρόνο, ο πρόεδρος της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Ηρακλείου Ανδρέας Στρατάκης λέει στη "Νέα Κρήτη": «Το ότι από το σύνολο των εξαγωγών μας το 50% είναι αγροτικά προϊόντα, αυτό είναι θετικό. Και η κρίση έχει και κάποια θετικά στοιχεία. Ένα από τα θετικά στοιχεία είναι ότι ο κόσμος θα ξαναγυρίσει στην παραγωγή αγροτικών προϊόντων».

Στο σημείο αυτό ο συνεταιριστής στέλνει προς την κεντρική εξουσία ένα σημαντικό μήνυμα. «Θέτουμε την ανάγκη στήριξης της παραγωγής του πρωτογενούς τομέα. Να μπορέσει ο κόσμος να παράγει. Για να γίνει αυτό που κατά καιρούς όλοι λένε, ότι ο πρωτογενής τομέας είναι μια μηχανή παραγωγής που μπορεί να βοηθήσει τη χώρα μας να βγει από το αδιέξοδο στο οποίο έχει φτάσει».
Συνεχίζοντας, ο Ανδρέας Στρατάκης χαρακτήρισε το συνεταιριστικό κίνημα ως ένα βασικό εργαλείο του αγροτοκτηνοτροφικού τομέα. «Το συνεταιριστικό κίνημα με οποιαδήποτε μορφή, είναι αναγκαίο. Χωρίς συνεταιριστικό κίνημα, χωρίς συνεταιριστικές οργανώσεις, λυπούμαι που το λέω αλλά είναι πολύ δύσκολο να υπάρχει και παραγωγή αγροτικών προϊόντων. Το συνεταιριστικό κίνημα δημιουργήθηκε σε εποχές παλιότερες μέσα από την ανάγκη του κόσμου και σήμερα και βέβαια πρέπει να υπάρχει και να συνεχίσει τη λειτουργία του με μια νέα φιλοσοφία και λειτουργία που να είναι προς όφελος και των ίδιων των οργανώσεων αλλά πολύ περισσότερο των ανθρώπων που παράγουν, είτε είναι κτηνοτροφικά προϊόντα είτε είναι αγροτικά προϊόντα».

Υπάρχουν υποδομές στο Ηράκλειο

Ο πρόεδρος της ΕΑΣ Ηρακλείου αναφέρεται ιδιαίτερα, όμως, και στις παραγωγικές μονάδες που υπάρχουν στη διάθεση της οργάνωσης και που μπορούν να παίξουν καθοριστικό ρόλο. «Η Ένωση Ηρακλείου έχει αυτές τις μονάδες, που είναι σίγουρα εργαλεία, τα οποία ευτυχώς έγιναν σε άλλες εποχές, γιατί σήμερα δυστυχώς δεν μπορούν να δημιουργηθούν παραγωγικές μονάδες τέτοιου μεγέθους. Και βέβαια πρέπει αυτές οι μονάδες να στηριχτούν και βέβαια πρέπει να καταλάβει και ο κόσμος όλος ότι είναι ένα εργαλείο δικό του. Είναι μηχανές μέσα από τις οποίες μπορεί να γίνουν η εμπορία, η τυποποίηση, η εμφιάλωση και όλη η επεξεργασία την οποία χρειάζεται το κάθε προϊόν, το λάδι, το σταφύλι, το κρασί μας, για να μπορέσουμε να μπούμε σε αγορές».

Οι νέοι επιστρέφουν στα χωράφια...

Από την πλευρά του, ο αγρότης από τις Αρχάνες Στάθης Καφετζογιαννάκης σχολιάζει τις εξελίξεις αυτές, λέγοντας πως «η νεολαία έχει αρχίσει και γυρίζει πίσω στα χωριά και στα χωράφια των προγόνων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα και περισσότερη παραγωγή και περισσότερη εξαγωγή, ενώ έχουμε και τη σταδιακή εκπαίδευση των αγροτών γύρω από τα εξαγώγιμα προϊόντα, είτε είναι αυτά οπωροκηπευτικά, είτε είναι σταφύλια, είτε ελαιόλαδο, είτε είναι οτιδήποτε».

Ωστόσο, ο ίδιος συνεχίζει λέγοντας ότι «δε μας αφήνουν να παράγουμε. Για παράδειγμα, με τις φορολογίες τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα. Έρχεται η σημερινή κυβέρνηση και βάζει να πληρώνουμε ΦΠΑ ανά τρίμηνο. Αυτό έρχεται να κάνει ακόμα χειρότερο το νόμο της προηγούμενης κυβέρνησης, που προέβλεπε να καταβάλλουμε το ΦΠΑ μια φορά το χρόνο», λέει χαρακτηριστικά ο κ. Καφετζογιαννάκης. Καταλήγοντας, ο Αρχανιώτης αγρότης κάνει λόγο για κόστος παραγωγής που είναι "φωτιά" και χωρίς να ληφθούν μέτρα μείωσής του δε θα μπορέσει ο αγροτικός κόσμος να συνεχίσει να παράγει και να αυξήσει και τις παραγωγές των προϊόντων του.

Ελπιδοφόρο μήνυμα

Για το γεγονός ότι το 50% των εξαγώγιμων προϊόντων της Κρήτης είναι αγροτικά προϊόντα, ο αγροτοσυνδικαλιστής Στάθης Φραγκιαδάκης λέει: «Είναι ελπιδοφόρο το μήνυμα. Και νομίζω ότι θα πρέπει να σκύψει και το κράτος και η Περιφέρεια στη στήριξη και την καθοδήγηση της αγροτικής παραγωγής, διότι μόνο έτσι θα ξεφύγουμε από την οικονομική κρίση. Διότι εμείς δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε εύκολα βιομηχανίες. Και το βλέπουμε αυτό, ότι η δική μας βιομηχανία δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τη βιομηχανία των τρίτων χωρών. Μας ζητούν να ρίξουμε κι άλλο τους μισθούς των εργατών για να είναι ανταγωνιστική η βιομηχανία μας. Δηλαδή, να φτάσουμε πού; Στον κινεζικό μισθό για να είμαστε ανταγωνιστικοί;».

Ο Στάθης Φραγκιαδάκης αναφέρει επίσης ότι, «όταν η παραγωγή μας στον πρωτογενή τομέα μπορεί και έχει αυτά τα αποτελέσματα σε καιρό κρίσης, όλοι καταλαβαίνουμε τι περιθώρια υπήρχαν και υπάρχουν. Όλο ανακοινώσεις κάνει η Περιφέρεια Κρήτης, προσπαθεί, αλλά όταν δεν έχεις από τα συναρμόδια υπουργεία συγκεκριμένες κατευθύνσεις, δε θα μπορέσει ποτέ ούτε η Περιφέρεια, ούτε ο αγρότης να μπει σε μια γραμμή παραγωγής η οποία να είναι ελπιδοφόρα».

Καταλήγοντας, ο συνδικαλιστής τονίζει: «Τώρα, κάνουμε εξαγωγές σε αυτά που έχουμε και σε αυτά που προσπαθεί ο καθένας μόνος του. Αυτό, όμως, δεν είναι το μέλλον. Το μέλλον υπάρχει όταν υπάρχει στρατηγική. Και στρατηγική από το υπουργείο δεν υπάρχει. Και όσες προσπάθειες και να θέλει να κάνει η Περιφέρεια Κρήτης, σκοντάφτουν στη συνέχεια σε κανονισμούς και νόμους του κεντρικού κράτους και παραμένουν μόνο σχέδια και λόγια σε επίπεδο Περιφέρειας».

(ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ - ΔΕΥΤΕΡΑ 27 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015)

Η ιστορία ενός παλιού οικοδόμου - Ο Γιώργος Λαπράκης αναπολεί τις παλιές καλές εποχές

"Το σφυρί, το πηλοφόρι, το μυστρί"... Τα έπαιρνε και τράβαγε για την οικοδομή. Άφηνε τα θρανία της δευτέρας γυμνασίου και το διάβασμα και ανέβαινε στη σκαλωσιά, χωρίς να φοβηθεί τη δουλειά, που στα 18 του την είχε πλέον μάθει και δούλευε κανονικά. Ούτε την κούραση υπολόγιζε τότε, ούτε τη βλάβη στον οργανισμό από τα τσιμέντα και τα άλλα χημικά, που ευθύνονται για την αναπηρία των περισσότερων συνταξιούχων οικοδόμων.

Ο Γιώργος Λαμπράκης μάς ταξίδεψε χθες στα γεγονότα προηγούμενων δεκαετιών, στις λεγόμενες "χρυσές εποχές για την οικοδομή", ενώ βουρκώνοντας μας μίλησε για την εξέλιξη της δουλειάς, του μεροκάματου και της ασφάλισης από τη δεκαετία του 1960 μέχρι και σήμερα, κάνοντας λόγο για «κατάντια», που δε θα περίμενε κανείς παλιότερα ότι θα έβλεπε να συμβαίνει!

Μια ζωή στα συλλαλητήρια, στις αίθουσες των συνελεύσεων των οικοδόμων και γενικά των εργατών, θυμάται ο κυρ Γιώργος ότι υπήρχε πολύ κυνηγητό από τα "όργανα της τάξης" μέχρι και το 1982. Αλλά ο κλάδος των οικοδόμων ήταν τόσο ισχυρός, που τόσο η Χούντα όσο και οι κυβερνήσεις από τη μεταπολίτευση και μετά τον αντιμετώπιζαν με δέος, υποχωρώντας πολλές φορές απέναντι στις διεκδικήσεις του, γιατί ήξεραν ότι με τους οικοδόμους δεν μπορούσαν να τα βάλουν εύκολα.

«Χρόνια οικοδομής»

Αλλά πέρα από τα "πέτρινα χρόνια", που ο ίδιος πριν περάσει στο ΠΑΣΟΚ ως συνδικαλιστής της ΕΣΑΚ (ΚΚΕ) τότε τα έζησε από πολύ κοντά, ο Γιώργος Λαμπράκης μας μίλησε και για τα «καλά χρόνια της οικοδομής».

«Εγώ μπήκα στη δουλειά στη δευτέρα γυμνασίου. Ήταν το 1964. Μπήκα μαθητής. Στα 18 μου είχα μάθει τη δουλειά. Δούλευα κανονικά τεχνίτης από το 1967. Από το 1960 η πιο βαριά βιομηχανία που είχε η Ελλάδα ήταν η οικοδομή. Και ιδιαίτερα από το 1970, όταν άρχισαν οι αντιπαροχές σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Ηράκλειο, η οικοδομή συντηρούσε 180 επαγγέλματα, χωρίς τους εξωγενείς»...

Ως εξωγενείς, ο κ. Λαμπράκης αναφέρει τους μαθητές των γυμνασίων τα καλοκαίρια που έκλειναν τα σχολεία, φοιτητές που "έκαναν" χαρτζιλίκι από την οικοδομή αλλά και τους ξενοδοχοϋπαλλήλους που, κλείνοντας τα ξενοδοχεία, απασχολούνταν στην οικοδομή. «Και οι εργολάβοι προτιμούσαν τους ξενοδοχοϋπαλλήλους, διότι επιδοτούνταν από τον ΟΑΕΔ και δεν είχαν την υποχρέωση το χειμώνα να τους βάλουν ένσημα, απασχολώντας τους στην οικοδομή. Συνήθως οι μεγάλοι εργολάβοι εκμεταλλεύονταν αυτό το προνόμιο», θυμάται ο παλαίμαχος συνδικαλιστής.

«Όποιος ήθελε να "κάνει" χαρτζιλίκι έλεγε... "πού θα πάμε, στην οικοδομή". Ήταν δηλαδή η καλύτερη δουλειά», λέει παρακάτω.

Σκληρή δουλειά

Στο ερώτημά μας για τη δουλειά αυτή εκείνα τα χρόνια, ο κυρ Γιώργος θυμάται... «Αντέχαμε. Γιατί τότε ήταν οι κλιματολογικές συνθήκες τέτοιες που δεν είχαμε τότε αρρώστιες από τη διατροφή, για παράδειγμα. Αλλά αργότερα μας έβγαιναν τα προβλήματα από τα χημικά που χρησιμοποιούμε στην οικοδομή. Το τσιμέντο. Τα διαλυτικά που βάζουμε για να αραιώσουμε το χρώμα και όλα αυτά, με συνέπεια το μεγαλύτερο ποσοστό των συνταξιούχων οικοδόμων να είναι με αναπηρική σύνταξη λόγω αρρώστιας». Αλλά δεν ήταν μόνο αυτά τα χημικά. «Από το 1960 μέχρι το 1990 τα περισσότερα δημόσια κτήρια είχαν αμίαντο. Και όπως γνωρίζουμε, ο αμίαντος είναι καρκινογόνος. Και βλέπουμε το παράδοξο οι οικοδόμοι να είναι κανονικοί συνταξιούχοι μόνο σε ένα 10 με 20% και οι άλλοι να έχουν βγει στη σύνταξη με συντάξεις αναπηρίας», λέει χαρακτηριστικά.

Ο Γιώργος Λαμπράκης μας ταξιδεύει στις λεγόμενες "χρυσές εποχές για την οικοδομή" ενώ βουρκώνοντας μας μίλησε για την εξέλιξη της δουλειάς, του μεροκάματου και της ασφάλισης, κάνοντας λόγο για κατάντια

Εργατικά ατυχήματα

Αλλά μέχρι και το 1985 οι εργάτες στις οικοδομές, εργατοτεχνίτες, βοηθοί και μαθητευόμενοι, μπορούσαν να πάνε στη δουλειά με... σαγιονάρες! «Μόνο από το 1985 και μετά άρχισαν τα μέτρα προστασίας να είναι υποχρεωτικά. Μέχρι τότε δεν υπήρχε ούτε μηχανισμός ελεγκτικός να ελέγχει τα μέτρα προστασίας. Αποτέλεσμα, να πηγαίνουμε στην οικοδομή με τη σαγιονάρα, αν και ήταν γεμάτη από καρφιά. Μετά άρχισαν και μας υποχρέωναν να βάζουμε άρβυλα, να βάζουμε κράνη, να βάζουμε ζώνες ασφαλείας... Αυτά όλα άρχισαν από το 1985, παρά το γεγονός ότι στο βωμό του "πώς θα οικονομήσουμε περισσότερα", ειδικά οι εργολάβοι, δεν τα τηρούσαν όσο θα έπρεπε», προσθέτει ο Γιώργος Λαμπράκης. «Και εκεί έχει ευθύνη και το κράτος, που από τότε δεν είχε προβλέψει στην έκδοση αδείας να υπάρχει ο επιβλέπων μηχανικός που θα φέρει την ευθύνη για τα μέτρα ασφαλείας»...

Έβαζαν μέσο για να βρουν τεχνίτες… «Δίνω τόσα»

Όταν ξεκίνησε η μεγάλη οικοδόμηση της Αθήνας, έφευγαν οι οικοδόμοι από το Ηράκλειο και πήγαιναν στην Αθήνα για να βρουν μεροκάματο. Ο Γιώργος Λαμπράκης θυμάται: «Καθόμασταν στο "Μέγα Αλέξανδρο", το περίφημο καφενείο της Ομόνοιας, και στην πλατεία Κοτζιά και πίναμε καφέ. Και θυμάμαι το 1970 μέχρι και το 1974 να έρχονται οι εργολάβοι να ψάχνουν να βρουν εργατοτεχνίτες. Και έβλεπες το παράδοξο να έχει την τσάντα δίπλα και να έχει έξω γραμμένη την τιμή του ημερομισθίου. Και έγραφε και δίπλα «αν σου αρέσει, αλλιώς να μη με απασχολήσεις»! Και έβαζαν και μέσον οι εργολάβοι την εποχή εκείνη για να βρουν τεχνίτες. Γιατί την εποχή εκείνη δεν είχαν ξένους μετανάστες. Ήταν καθαρά όλοι Έλληνες».

Βέβαια, τότε υπήρξε "έκρηξη" οικοδομής και στα αυθαίρετα. Μάλιστα, ο πιο καλός "σιδεράς" ήταν εκείνος που το χέρι του δούλευε σαν "τανάλια". Και "σιδέρωνε" την οικοδομή πολύ γρήγορα για να μην προλάβει η Αστυνομία να πάρει χαμπάρι την αυθαίρετη εργασία. Όταν κάποιες φορές κατέφτανε η Αστυνομία, ο "σιδεράς" πηδούσε σε ύψος δύο-τριών μέτρων από την ταράτσα της οικοδομής και γινόταν καπνός...

Η εποχή των παχιών αγελάδων: «Ποιες προσφορές;»

Ο Γιώργος Λαμπράκης θυμάται ότι τα μεγαλύτερα θύματα την περίοδο της δεκαετίας του '70 στις αυθαίρετες οικοδομές ήταν οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες. «Δεν τολμούσες τότε να πας σε έναν εργολάβο και να μην του δώσεις τη δουλειά. Αν έπαιρνες προσφορές, τότε οι προηγούμενοι εργολάβοι, που δεν είχες βάλει, δε σε άφηναν να χτίσεις. Κάθε τρεις και λίγο ερχόταν το "100", μόλις άρχιζε η δουλειά»!

Οι εποχές που χαρακτηρίζονταν για τους οικοδόμους ως "εποχές των παχιών αγελάδων" άρχισαν μετά τη μεταπολίτευση. «Ήταν η μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία, την υποτίθεται δημοκρατία. Ειδικά ο κόσμος που ζούσε σε αγροτικές περιοχές, μόλις έπεσαν τα λεφτά από τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, ερχόταν στις πόλεις και έχτιζε σπίτια για τα παιδιά τους. Θυμάμαι περίοδο που δουλεύαμε στην οικοδομή μέχρι τις 3-4 το πρωί! Και εκεί ήταν και η καταστροφή των πόλεων, γιατί τα κάναμε όλα μπετόν. Να μην αφήσουμε πράσινο, να μην αφήσουμε χώρο, ούτε για εκκλησία, ούτε για πάρκο, ούτε για δρόμο, ούτε για σχολείο. Και βλέπουμε τώρα τα αποτελέσματα με τους δυνατούς σεισμούς, να κινδυνεύουμε ανά πάσα στιγμή, αφού δεν έχουμε διαφυγή από πουθενά», λέει χαρακτηριστικά.

Δυνατός συνδικαλισμός

Ο Γιώργος Λαμπράκης θυμάται όμως, επίσης, ότι λόγω της αγανάκτησης του κόσμου μετά την επτάχρονη δικτατορία οι Έλληνες κατέφευγαν στα σωματεία τους για να βρουν λύσεις. «Και αν το δούμε συνδικαλιστικά, ο κλάδος μας κέρδισε πολλά από εκείνη την περίοδο. Για παράδειγμα, κερδίσαμε το πενθήμερο, που συνοδευόταν με 20% στα ένσημα. Πήρε κάποια προνόμια ο κλάδος, όχι γιατί τον αγαπούσαν. Τον φοβόντουσαν. Όλες οι κυβερνήσεις μας φοβόντουσαν, κάτι που δεν ισχύει σήμερα, γιατί έχει χαθεί η αξιοπιστία των ίδιων των συνδικαλιστών και των οργανώσεών τους. Και δεν μπορούμε πια να πείσουμε τους εργαζόμενους να οργανωθούν στα σωματεία τους για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους»...

Στο σημείο αυτό κάνει λόγο για κυνηγητά που έληξαν το 1982. «Κάναμε συνελεύσεις και λέγαμε πως όποιοι δεν είναι οικοδόμοι να αποχωρήσουν απ' την αίθουσα. Και το λέγαμε αυτό, διότι είχαμε πάντα ασφαλίτες με πολιτικά, που μετά το πέρας της συνέλευσης ειδοποιούσαν τους συνδικαλιστές να παρουσιαστούν στο πλησιέστερο Αστυνομικό Τμήμα»!

Διαμαρτυρία: Το χτίσιμο του ΙΚΑ... στη Ν. Αλικαρνασσό

Και βέβαια, δεν μπορούσε να μην αποτελεί σταθμός στην πορεία του Γιώργου Λαμπράκη η χρονιά του 2002, όταν συμμετείχε στην κίνηση διαμαρτυρίας με τον τότε πρόεδρο του ΕΚΗ Γιώργο Σκουλατάκη, να χτίσουν τοιχίο κλείνοντας συμβολικά την είσοδο του ΙΚΑ στη "Ν. Αλικαρνασσό.

Γελώντας, ο κ. Λαμπράκης λέει ότι τότε οι χτίστες και ο πρόεδρος του ΕΚΗ παραπέμφθηκαν σε δίκη με την κατηγορία της ανέγερσης τοιχίου χωρίς... άδεια οικοδομής! «Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι το ίδιο το κτήριο του ΙΚΑ Ν. Αλικαρνασσού ήταν... αυθαίρετο»...

Η κατρακύλα

Έχει πολύ μεγάλη σημασία η ενημέρωση που μας έγινε από τον παλαίμαχο οικοδόμο-συνδικαλιστή για την πορεία των μεροκάματων και των ενσήμων των οικοδόμων από το 1960 μέχρι και σήμερα. Συγκεκριμένα, το 1960 ο εργατοτεχνίτης έπαιρνε μεροκάματο από 140 έως 150 δραχμές. Και 80 δραχμές ο ανειδίκευτος εργάτης. Μία απότομη αύξηση σημειώνεται το 1970, όταν τα μεροκάματα κυμαίνονταν από 500 έως 700 δραχμές και από 300 έως 350 δραχμές στον ανειδίκευτο εργάτη.

Και το 1980 το μεροκάματο διαμορφώνεται στις 1.500 δραχμές στον εργατοτεχνίτη και 1.000 δραχμές στον ανειδίκευτο εργάτη. Από το 1985 και μετά έχουμε αύξηση του μεροκάματου μέχρι και το 1995 γύρω στις 15.000 δραχμές με τριετίες για τον εργατοτεχνίτη και γύρω στις 10.000 δραχμές στον ανειδίκευτο εργάτη.

Τα μεροκάματα αυτά ισχύουν μέχρι και το 1999, ενώ το 2000 το μεροκάματο έφτασε τις 17.000 δραχμές. Όταν λοιπόν μπήκαμε στην ευρωζώνη, άρχισε η μεγάλη πτώση του μεροκάματου των οικοδόμων. Έτσι ο εργατοτεχνίτης με 4-5 τριετίες βλέπει ξαφνικά το μεροκάματο να πέφτει στα 40-60 ευρώ και ο ανειδίκευτος στα 30-35 ευρώ τη μέρα. Και η μεγαλύτερη κατρακύλα αρχίζει μετά το 2009, οπότε και τα μεροκάματα διαμορφώνονται μόλις στα 35 ευρώ (στην καλύτερη περίπτωση) για τον εργατοτεχνίτη και πιο κάτω για τον ανειδίκευτο εργάτη, αφού πλέον υπογράφονται για το χώρο της οικοδομής ατομικές συμβάσεις.

Αλλά και στα ένσημα... Όπως λέει ο κ. Λαμπράκης, το ένα ένσημο στην οικοδομή στην περίοδο 1990-2002 ήταν στα 88 ευρώ (αν μιλήσουμε με ευρώ). Και στα 46 ευρώ του βοηθού. Και στα 40 ευρώ του ανειδίκευτου εργάτη. Και τώρα το ένσημο δεν ξεπερνά τα 36 ευρώ για ασφαλισμένο με 7 τριετίες ο εργατοτεχνίτης, και ο ανειδίκευτος εργάτης όπως και ο βοηθός έχει ένσημο μόλις 22 ευρώ.

«Μέχρι να μπούμε στο ευρώ», όπως λέει, «παίρναμε 15 και 17 χιλιάρικα. Και ήρθε το ευρώ και όταν κάναμε τη μετατροπή από δραχμές σε ευρώ ευνοήθηκαν πάλι οι μεγαλοεργολάβοι, οι μάντρες των οικοδομικών υλικών κ.λπ. Ο εργατοτεχνίτης στην καλύτερη περίπτωση να έπαιρνε 40 ευρώ μεροκάματο»!

(ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ - ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ" - ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 24 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015)

Ποια θάλασσα είναι αρκετά μεγάλη, για να χωρέσει τον καημό που μάζεψε η ψυχή...

ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΝΩ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ. ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ. ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ...


Πες μου πού πήγε ο 
Αύγουστος με τα καμπαναριά του
Το γέλιο σου που γέμιζε το σπίτι μας βροχή
Τώρα μας δίνει ο άνεμος γυμνή την αγκαλιά του
Ω πρόσωπο που σκέπασε με μάρμαρο τη γη

Πόσα σβησμένα βλέμματα κοιτάνε όταν κοιτάζεις
Πόσα δεμένα στόματα μιλάνε όταν μιλάς
Ήταν του ήλιου η δύναμη το ρόδο που ωριμάζει
Κλειστά παραθυρόφυλλα τα στήθια που αγαπάς

Είναι καρδιές που μάθαμε σαν γράμματα ανοιγμένα
Είναι τραπέζια όπου κανείς δε θα καθίσει πια
Μια μουσική πανάκριβη που γράψανε για σένα
Τόσες χιλιάδες δάχτυλα για τελευταία φορά

Εσάς που πήρε ο θάνατος βαριά στα δάχτυλά του
Από τα μάτια σας η αυγή πηγάζει σαν νερό
Άστρα σε κάθε μέτωπο και φως τ’ ανάστημά του
Καμιά ζωή δε γράφεται χωρίς το δάκρυ αυτό

Ακουμπισμένες δυο εποχές η μια κοντά στην άλλη
Ω πρόσωπο που φώτισε μια μακρινή αστραπή

Ποια θάλασσα ποια θάλασσα θα `ναι αρκετά μεγάλη
Για να χωρέσει τον καημό που μάζεψ’ η ψυχή;

Σα μυθικό τριαντάφυλλο μια νύχτα ο κόσμος κλείνει
Είναι η πόρτα όπου κανείς δε θα περάσει πια
Είναι του δήμιου η ταραχή του ήρωα η γαλήνη
Ο ποταμός που κύλησε σαν έσπασε η καρδιά

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ "2H MATIA" - ΚΡΗΤΗ ΤV "H σωτηρία της αγροτικής οικονομίας"

Χωρίς διατροφική δεν υπάρχει ούτε εθνική ανεξαρτησία. Και σήμερα η χώρα μας τελεί υπό τεράστια εξάρτηση στον τομέα των τροφίμων. Και αυτό ήταν το επακόλουθο του λανθασμένου εξαγωγικού προσανατολισμού της χώρας μας από την αντιπολίτευση και μετά, μέσα από τις κατευθύνσεις της πρώην ΕΟΚ και νυν Ευρωπαϊκής Ένωσης, κυρίως κατά τις τελευταίες δεκαετίες. 

Κρούσμα λεϊσμανίασης...σε άνθρωπο!

«Μία ίωση θα είναι, που θα κάνει τον κύκλο της και θα περάσει», πίστεψε ο οικογενειάρχης Δημήτρης Σαρρής, που διαμένει με την οικογένειά του στην περιοχή των Βασιλειών και διατηρεί υπαίθριο μανάβικο. Όμως ο πυρετός, αντί να πέσει, δυνάμωνε διαρκώς. Χρειάστηκε να νοσηλευτεί για 35 ολόκληρες μέρες στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου με πολύ υψηλό πυρετό, για να διαπιστωθεί τελικά ότι η περιπέτειά του ξεκίνησε από το τσίμπημα μιας σκνίπας!

Δεν ήταν όμως μία συνηθισμένη σκνίπα, αφού μάλλον είχε πρώτα τσιμπήσει ένα σκύλο που έπασχε από λεϊσμανίαση! Μετά από χρόνια, νέο κρούσμα λεϊσμανίασης σε... άνθρωπο σημειώθηκε στην Κρήτη και αυτή τη φορά, στις Βασιλειές, που ως περιοχή "υποφέρει" από τα αδέσποτα. Έχει όμως και φιλόζωους κατοίκους, που είτε για λόγους συντροφιάς είτε για λόγους φύλαξης, έχουν στο χώρο τους, σε αυλές αλλά και μέσα στο σπίτι, σκύλους που, όσο και αν τους φροντίζουν, ο κίνδυνος καραδοκεί ανά πάσα στιγμή.

Η περιπέτεια

Ο Δημήτρης Σαρρής, που διατηρεί υπαίθριο μανάβικο στη λεωφόρο Εθνικής Αντίστασης των Βασιλειών, χρειάστηκε να νοσηλευτεί 35 ημέρες στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου με ιδιαίτερα υψηλό πυρετό, μέχρι να αποδειχτεί στα εργαστήρια των γιατρών πως η ασθένειά του ήταν η λεϊσμανίασή και για την καταπολέμησή της χρειάστηκε να δημιουργηθεί ένα ισχυρό και συγκεκριμένο μείγμα αντιβιοτικών, το μόνο που κατάφερε να "σκοτώσει" το βακτήριο, για να γλιτώσει ο άνθρωπος αυτός.

Όπως αποκαλύπτει ο ίδιος μιλώντας στη "Νέα Κρήτη", «ανησυχήσαμε οικογενειακώς όταν είδαμε ότι ο πυρετός δε σταματούσε. Μας έλεγαν πως επρόκειτο για πνευμονία. Ότι επρόκειτο για κάποια ίωση σοβαρή. Και γενικά δεν μπορούσε να πάει το μυαλό μας πως όλα ξεκινούσαν μετά το τσίμπημα μιας σκνίπας. Όταν πια σοβάρεψαν τα πράγματα, πήγα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, όπου και μου έκαναν εισαγωγή, αλλά, αφού πρώτα και εκεί μου έλεγαν αρχικά πως ήταν μία απλή ίωση».

Στα 39,5 ο πυρετός

Στο σημείο αυτό, ο Δημήτρης Σαρρής μας λέει ότι ο πυρετός ήταν διαρκώς γύρω στα 39 με 39,5. «Και φανταστείτε ότι αυτός ο πυρετός ήταν χωρίς να πέφτει για περισσότερες από 30 μέρες. Αρχές του Μάρτη ξεκίνησε η περιπέτειά μου αυτή και κράτησε συνολικά επί 35 μέρες. Στην αρχή ένας γιατρός που επισκέφτηκα έξω μού έκανε διάγνωση για πνευμονία. Πήρα την αντιβίωση, δεν έκανε κάτι. Πήρα στη συνέχεια πιο ισχυρή αντιβίωση. Και αφού πήγα στο νοσοκομείο, μου έκαναν εξετάσεις και μου είπαν ότι πρόκειται για μία απλή ίωση. Αλλά, μετά που ξαναπήγα, γιατί ο πυρετός δεν έπεφτε, μου έκαναν εισαγωγή και μου πήραν μυελό των οστών. Από την εξέταση εκείνη φάνηκε πως ήταν λεϊσμανίαση».

Οι γιατροί τότε ενημέρωσαν τον Δημήτρη Σαρρή πως είχε αρρωστήσει από λεϊσμανίαση, που του τη μετέφερε μια μολυσμένη σκνίπα. Ωστόσο, είχε πρηστεί το συκώτι του, είχε μεγάλη απώλεια βάρους και είχαν "τρελαθεί" και οι τιμές στο αίμα του. Το αποτέλεσμα ήταν πραγματικά να φοβηθεί πολύ, ανησυχώντας για τα χειρότερα... Ο ίδιος μάλιστα σχολίασε το πάθημά του, λέγοντάς μας πόσο άτυχος στάθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση, αφού μέσα στην παγωνιά του Μαρτίου βρέθηκε μία σκνίπα, που κι αυτή να είναι μολυσμένη και να τύχει να τον τσιμπήσει.

«Σπάνιες περιπτώσεις»

Όπως εξηγεί στη "Νέα Κρήτη" και ο γνωστός κτηνίατρος Μανόλης Σουρανάκης, πρόκειται για σπάνια κρούσματα να προσβληθεί άνθρωπος από λεϊσμανίαση, που ως ασθένεια θερίζει τα σκυλιά και ιδιαίτερα τα αδέσποτα που είναι απροστάτευτα. «Είναι βέβαια γνωστή ζωοανθρωπονόσος από παλιά η λεϊσμανίαση. Αλλά είναι σπάνιο να προσβληθεί άνθρωπος. Φανταστείτε ότι το 25% των σκυλιών είναι "θετικά" στην Ελλάδα, δηλαδή έχουμε πάνω από 100.000 "θετικά" στην Ελλάδα κάθε χρόνο, αλλά ετησίως αρρωσταίνουν γύρω στους 50 κατά μέσο όρο άνθρωποι. Αυτό σημαίνει ότι η λοίμωξη στους ανθρώπους είναι σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα».

Στο σημείο αυτό, ο κ. Σουρανάκης δίνει απάντηση στο ερώτημα γιατί αρρωσταίνουν τόσο πολύ οι σκύλοι και δεν αρρωσταίνουν οι άνθρωποι. «Υπάρχουν δύο απαντήσεις, ουσιαστικά. Η μία είναι ότι το είδος των σκνιπών που έχουμε στην Ελλάδα αρέσκονται να τσιμπάνε το σκύλο και όχι τον άνθρωπο. Άρα σπανίως πάνε να φάνε αίμα ανθρώπου. Και η δεύτερη εξήγηση είναι ότι λειτουργεί διαφορετικά το αμυντικό σύστημα του ανθρώπου απ' ό,τι του σκύλου. Αλλά και για τους σκύλους τους ίδιους, αυτούς καθαυτούς, εξαρτάται το είδος της ανοσίας το οποίο αναπτύσσεται. Διότι, λογικά, ένας σκύλος σε όλη του τη ζωή αποκλείεται να μη μολυνθεί από μια μολυσμένη σκνίπα. Αλλά δεν αρρωσταίνουν όλοι οι σκύλοι».

Αλλά ξεκαθαρίζει ο κ. Σουρανάκης ότι συνήθως λεϊσμανίαση παθαίνουν οι άνθρωποι που στη δεδομένη χρονική στιγμή τσιμπήματος από τη μολυσμένη σκνίπα ήταν πεσμένο το ανοσοποιητικό τους σύστημα, είτε επειδή ήταν ήδη άρρωστοι από κάποια ίωση, είτε επειδή κάνουν θεραπείες για χρόνιες παθήσεις. Όμως, όπως αποδεικνύεται πλέον στην πράξη, αυτό δεν είναι απόλυτο.

«Κατά την άποψη τη δική μου, δεν έχει ψαχτεί όσο θα έπρεπε το θέμα της μόλυνσης των ανθρώπων», λέει ο Ηρακλειώτης κτηνίατρος, που καταλήγει λέγοντας ότι η μόλυνση μεταφέρεται αποκλειστικά και μόνο από συγκεκριμένη σκνίπα, που αφού τσιμπήσει το σκύλο (σπανιότατα και γάτα) που είχε το πρωτόζωο, το λαμβάνει, το επεξεργάζεται στον οργανισμό του και το μετατρέπει σε μορφή, που μολύνει και τον οργανισμό του ανθρώπου.

Σύμφωνα με μελέτη του ΚΕΕΛΠΝΟ, η υψηλότερη μέση ετήσια δηλούμενη επίπτωση της νόσου στην Κρήτη καταγράφηκε την πενταετία 2005-2009 και συγκεκριμένα καταγράφηκαν 8 κρούσματα από τα 55 που είχαν καταγραφεί σε πανελλαδικό επίπεδο.

Να γίνουν προσπάθειες για το θέμα των αδέσποτων και......Πρέπει να αρχίσουν ψεκασμοί στις Βασιλειές

Το ζητούμενο είναι τώρα, μετά την αποκάλυψη της υπόθεσης από τη "Νέα Κρήτη", να αρχίσουν ψεκασμοί στις Βασιλειές κατά των κουνουπιών και των σκνιπών, ενώ καλό θα είναι να ενταθούν και οι προσπάθειες αντιμετώπισης του φαινομένου των αδέσποτων, που τόσο στην περιοχή αυτή όσο και σε άλλες περιοχές της Κρήτης αποτελούν κυριολεκτικά μάστιγα. Και βέβαια, οι ιδιοκτήτες των σκυλιών και των γατών θα πρέπει να χρησιμοποιούν όλα τα μέσα που προβλέπονται για την προστασία των ζώων τους, για να συμβάλλουν ο καθένας από τη δικιά του πλευρά στην προστασία της δημόσιας υγείας.

(ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ - ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "Ν.ΚΡΗΤΗ" - ΔΕΥΤΕΡΑ 20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015)